Tuesday, November 27, 2012

لاریجانی ها و سحابی ها (به قلم فرزانه روستایی)

 
 

Sent to you by Protester via Google Reader:

 
 

via وب سایت رسمی محمد نوری زاد by محمد نوری زاد on 11/26/12

در مقایسه این دو خاندان سیاسی می توان گفت هر قدر لاریجانی ها بخاطر سوابق و عملکرد سیاسی معطوف به منافع فامیلی شان و هم صدایی با جریان های مافیایی مشکوک قدرت و سهم داشتن درعقب نگه داشتن و استحمار و فقیر کردن ایرانیان از ملت لعن و نفرین ستانند، سحابی ها با مایه گذاشتن از جان و مال نداشته و آبرو و الهام بخشیدن به جریان اصلاح طلبی و نو اندیشی، سلام و درود و تحیت مردم ایران را برانگیختند.

وقتی خبرشکنجه و قتل ستار بهشتی کارگر ایرانی در رسانه ها پخش شد به نظرم رسید چه شب نحسی بود آن شبی که میرزا هاشم آملی لاریجانی با دختر استاد خود آیت‌الله العظمی حاج سید محسن اشرف وصلت کرد و ثمره این ازدواج پنج برادر لاریجانی شد که سه تای آنها سالیان سال است به جان ملت ایران افتاده و مشغول اسراف جان و مال و ناموس و آبرو و نیز پایمال کردن مسلمانی مردم هستند. لاریجانی ها شاید ندانند فامیلی شان یکی از بد نام ترین فامیل های سیاسی تاریخ معاصر ایران را تداعی می کند که روزانه سهم مهمی از لعن و نفرینی را که مردم بر عاملان و مسببان اوضاع اخیر می فرستند نصیب آنان می کند. همه این ها نه به این دلیل است که مرگ ستار بهشتی دردناک تر از شکنجه و تجاوز و قتل زندانیان کهریزک بود یا اینکه عاملان این جنایت از سعید مرتضوی عامر کهریزک مقصرتر بودند یا اینکه اساسا پرونده ستار بهشتی بزرگترین پرونده قضایی ایران است. اما از دریچه دیگری نیز می توان این جنایت را نقد کرد که لاریجانی ها در آن نقش دارند.دریچه ای که سه ضلع از چهار ضلع آن را برادران لاریجانی بر پا داشته اند. منظور محمد صادق لاریجانی رئیس قوه قضایی کشور که مدعی است مرگ ستار بهشتی ربطی به او و قوه قصائیه ندارد ، علی لاریجانی در مقام ریاست مجلس که انبوه کشته های تظاهرات سال ۸۸ و حادثه کهریزک و قتل ستار بهشتی ربطی به کسوت نمایندگی مردم و ریاست او برمجلس پیدا نکرد ،، و البته محمد جواد اردشیر که برخی او را دلال محله بد نام شیطان پرست های جهنم نامیده اند در مقام معاون ستاد حقوق بشر قوه قضائیه به روی خود نیاورد که چگونه جوانان مردم تا از بازداشتگاههای قوه قضائیه و نیروهای امنیتی سر در می آورند به مرگ طبیعی می میرند اما باز هم رعایت حقوق بشر در ایران منطبق و مافوق استانداردهای جهانی است و اعلامیه جهانی حقوق بشر باید از آن الهام بگیرد .

پنج برادر لاریجانی چنان یکدست محافظه کار تربیت شدند که از بزرگ تا کوچک آنان هیچیک هیچگاه یک خطر سیاسی را بر جان هموار نساختند. تا حدی که حتی لحظه ای از حیات خود را در مو قعیتی سپری نکرده اند که منافع صد گام بعدی آن با دقت محاسبه نشده باشد. اگر آثاری از دگر اندیشی ، آزادیخواهی، یا اصلاح طلبی در گذشته فقط یکی از آنان بروز کرده بود قاعده یک پارچه بودن آنان نقض می شد ، اما از آنجا که تقریبا همگی آنان در عالی ترین مناصب سیاسی داخلی و خارجی همواره اهل معامله و بده بستان بوده اند شاید بتوان به این نتیجه رسید که پنج برادر کپی از یک شخصیت واحد هستند.

 این یکدست بودن اخلاق و منش فامیلی را به غیر از لاریجانی ها فقط می توان در خاندان سحابی ها یافت ، البته با این تفاوت که لاریجانی ها خود را وقف زد و بند در عالی ترین سطوح کردند ولی عمر سحابی ها از کوچک و بزرگ در زندان و شکنجه و اجبار برای مصاحبه تلویزیونی و کشته شدن با مشت ماموران امنیتی طی شد.تا حدی که آخرین حلقه های خاندان سحابی ها یعنی فرزندان هاله سحابی، با از دست دادن مادر خود هنوز تاوان افکار و اندیشه های اصلاح طلبانه پدر بزرگ و مادر خود را می پردازند. و البته در یکپارچگی مشی خانوادگی نمی توان همسر عزت الله سحابی را از یاد برد که بعید به نظر می رسد تا روزی که قیامت مسلمانان بر پا شود محال است در یک گور کردن همسر و دخترش را از یک صبح تا شب هیچگاه فراموش کند.

 یدالله سحابی ،

اولین دارنده مدرک دکترای علوم در سال ۱۳۳۳ به همراه یازده استاد دانشگاه تهران به علت اعتراض به قرارداد کنسرسیوم نفت از خدمت در دانشگاه محروم شدند. یدالله سحابی با تاسیس نهضت آزادی به همراه سایر یارانش در سال ۱۳۴۱ به دلیل مبارزه سیاسی علیه حکومت پهلوی روانه زندان و در این دادگاه به ۶ سال زندان محکوم شد.در سال ۱۳۴۶ سحابی با پایان دوران محکومیت ۴ ساله آزاد اما از آموزش در دانشگاه محروم شد. او در مجموع ۷ سال از عمر خود را در زندان‌های حکومت پهلوی گذراند سحابی به همراه مهدی بازرگان در سال ۱۳۶۵ در نامه‌ای به آیت الله خمینی مخالفت خود را با ادامه جنگ ایران و عراق اعلام کرد و در سال ۱۳۷۹ با نوشتن نامه خطاب به علی خامنه‌ای نسبت به حوادث کوی دانشگاه، صدا و سیما و برنامه هویت، قتل‌های زنجیره‌ای، فشار بر مطبوعات و احزاب، نیروی انتظامی، قانون اساسی، عملکرد شورای نگهبان و زندانی شدن فعالان سیاسی اعتراض کرد ، اما این بار پاسخ شدیداللحنی دریافت کرد.یدالله سحابی در سال ۱۳۷۹ در اعتراض به زندانی شدن فرزندش عزت الله سحابی و اعضای نهضت آزادی در مقابل مجلس تحصن کرد. او در ۱۷فروردین ۱۳۸۱ در حالی درگذشت که اکثر همفکران او به قید وثیقه از زندان آزاد شده بودند.

عزت الله سحابی،

فرزند یدالله سحابی بیش از ۱۲ سال از عمر خود را در زندان‌های حکومت پهلوی و ۳ سال را در جمهوری اسلامی سپری کرد. او در سالهای ۱۳۳۳ تا  ۱۳۸۹هفت بار دستگیر شد .در آخرین مورد پیش از انقلاب سحابی در سال ۱۳۵۰ به ۱۵ سال حبس محکوم شد و تا ماههای آخر حکومت پهلوی در عادل آباد شیراز زندانی بود.

در سال ۱۳۶۹ اقدام به تهیه و انتشار نامه‌ای خطاب به علی اکبر هاشمی رفسنجانی نمود که به نامه ۹۰ امضایی مشهور شد. ۲۳ نفر از امضا کنندگان نامه دستگیر شدند.. سحابی در این مورد گفت: «ما به آقای هاشمی نامه اعتراضی نوشتیم که اوضاع اقتصادی کشور خراب است. فقر و اختلاف طبقاتی فاحش است. در سیاست خارجی در انزوای کامل قرار گرفته‌ایم و همه دنیا با ما مخالف هستند. ۲۳ نفر را بازداشت کردند که یکی از آنها من بودم… بعد از دستگیری‌ها، چند تن از نمایندگان به آقای هاشمی اعتراض کردند که چرا سحابی را گرفتی؟ آقای هاشمی پاسخ داد : رویش زیاد شده بود، می‌خواستیم رویش را کم کنیم.

 در سال ۱۳۷۵ پس از ماه‌ها شکنجه و زندان انفرادی در برنامه‌ای به نام هویت اعترافاتی از سوی مهندس سحابی از تلویزیون پخش شد. وقتی به علی لاریجانی رئبس صدا و سیما برای پخش برنامه هویت اعتراض شد به صراحت اعلام کرد که این افراد مذهبی و اندیشمند نیستند و اگر لازم شد می گوئیم از کدام سفارتخانه پول می گیرند.سحابی در آذر ۱۳۷۹ به جرم شرکت در کنفرانس برلین توسط قاضی مقدس، به ۶ سال زندان محکوم شد و پس از آن مجدداً در اسفند سال ۱۳۷۹ به همراه حدود ۴۰ نفر از دیگر فعالان ملی-مذهبی در جلسه شورای فعالان ملی مذهبی، به حکم قاضی حداد و توسط اطلاعات سپاه به جرم براندازی نظام جمهوری اسلامی بازداشت شد و مدت‌ها تحت شکنجه روانی قرار گرف. او به ۱۱ سال زندان محکوم شد و بعد از سپری کردن نزدیک به ۲ سال حبس، با وثیقه ۲۰۰ میلیون تومانی از زندان خارج شد. او خود این دوره زندان از زندان‌های ۱۵ ساله خود را سخت ترین دوره دانسته‌ است.

سحابی در فروردین ماه ۱۳۸۹، در نامه سرگشاده‌ای ضمن انتقاد شدید از نحوه رفتار با زندانیان زن و مرد در دوره بعد از انتخابات ریاست جمهوری دهم ایران، از خدا خواست که یا اوضاع کشور را دگرگون کند و یا مرگ او را برساند. او تنها چند ماه قبل از پایان عمرش، به اتهام «تبلیغ علیه نظام از طریق حضور مکرر در تجمعات غیرقانونی و اخلال در نظم عمومی» به دو سال حبس محکوم شده بود.عزت‌الله سحابی در بامداد ۱۰ خرداد ۱۳۹۰ و پس از ۶۰ سال فعالیت سیاسی درگذشت. وی در آخرین لحظات هوشیاری ‌گفته بود : زندگی مردم سخت شده‌است. خدا می‌داند که من چقدر برای ایران نگرانم! دارم می‌میرم و کاری برای ایران از دستم بر نمی آید.

هاله سحابی،

تنها دختر عزت الله سحابی و از فعالان زنان و عضو مادران صلح ایران در جریان جنبش سبز و اعتراض به نتایج انتخابات ریاست جمهوری دهم ایران در سال ۱۳۸۸ از سوی دادگاه انقلاب به اتهام تبلیغ علیه نظام از طریق حضور مکرر در تجمعات غیرقانونی و اخلال در نظم عمومی به ۲ سال حبس محکوم شد. هاله سحابی در جریان جنبش سبز به دیدار و کمک آسیب دیدگان و زخمی ها و خانواده کشته شده های جنبش سبز می رفت. هاله در شرائطی که مهندس عزت الله سحابی در حالت احتضار قرار گرفته بود از زندان به مرخصی آمد و در این مدت بر بالین پدرش بود. هاله ده روز بعد در ۱۱ خرداد ۱۳۹۰ دقابقی پس از آعاز مراسم تشییع جنازه پدرش ، در چند متری درب منزل پدر با ضربه مشت از پیش برنامه ریزی شده نیروهای امنیتی در جا کشته شد. صبح نیروهای امنیتی مهندس سحابی را دفن کردند. شب هنگام نیز همان گور را شکافتند و هاله سحابی را در آن گذاشتند و با این رفتار از ۶۰ سال اصلاح طلبی سحابی ها انتقام گرفتند.

اما لاریجانی ها،

محمد جواد بزرگترین برادر لاریجانی ها در آستانه انتخابات دوم خرداد ۱۳۷۶ طی سفری به انگلیس درملاقاتی محرمانه به دیدار نیک براون از مدیران کل وقت وزارت خارجه انگلیس رفته و به او اطمینان داده بود که پیروزی جناح راست در انتخابات می‌تواند منافع انگلیس و غرب را تامین کند. وی تلاش کرده بود با ارائه تصویری رادیکال از اصلاح صلبان ایرانی ، انگلیس را به حمایت از جناح راست در انتخابات ریاست جمهوری تشویق کند. انتشار بخش‌هایی از مذاکرات محرمانه محمد جواد لاریجانی با انگلیسی ها از سوی روزنامه سلام به آبروریزی بزرگی برای جناح راست و شخص وی منجر شد تا جایی که وی از آن پس به مهره‌ای سوخته در میان محافظه کاران بدل گردید. قبل از آن نیز پس از پایان جنگ وزارت اطلاعات توصیه کرده بود که به دلیل پاره ای از مسائل از انتصاب محمد جواد لاریجانی در مشاغل حساس اجتناب شود.

علی لاریجانی برای مجلس ششم یادآور تلاش برای تحقیق و تفحص از دوران ریاست او بر صدا و سیما است . شورای نگهبان با این تفسیر که رهبر فوق همه قواست مانع از تحقیق و تفحص مجلس گردید. با اصرار نمایندگان، مجلس توانست تنها در سه موضوع : میزان ونحوه هزینه کردن درامدهای اگهی‌ها، خریدهای خارج از کشور و اهدای هدایا تحقیق کند. گرچه به گفته نمایندگان طرح تحقیق با کارشکنی‌های متعدد سازمان مواجه گردید و بیش از یکسال بطول انجامید، نهایتا پرونده تخلفات صداو سیما در مجلس هفتم بدون پیگیری بسته شد.گزارش تحقیق و تفحص مجلس تنها از ۵ حساب بانکی صدا و سیما (از مجموع ۲۰۰ حساب بانکی) حاکی از تخلفات مالی به ارزش ۵۲۵۰ میلیارد ریال در این سازمان بود. لاریجانی تحقیق و تحفص نمایندگان را به تمسخر گرفته و آنرا «کشکی» خواند.

 دوران ریاست صادق لاریجانی بر قوه قضائیه انصافا بدتر از دیگر روئسای قوه قضائیه نبود ، اما به علت موارد مکرر نقض حقوق بشر و جهانی شدن موضوع نقض حقوق بشر در ایران پس از انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸شورای حقوق بشر سازمان ملل احمد شهید را به عنوان گزارشگر ویژه در امور ایران منصوب کرد. از او درخواست شده تا به ایران سفر کند و وضعیت حقوق بشر، زندانیان سیاسی و دیگر زندانیان را بررسی و متیجه تحقیق را گزارش کند.

در مقایسه این دو خاندان سیاسی می توان گفت هر قدر لاریجانی ها بخاطر سوابق و عملکرد سیاسی معطوف به منافع فامیلی شان و هم صدایی با جریان های مافیایی مشکوک قدرت و سهم داشتن درعقب نگه داشتن و استحمار و فقیر کردن ایرانیان از ملت لعن و نفرین ستانند، سحابی ها با مایه گذاشتن از جان و مال نداشته و آبرو و الهام بخشیدن به جریان اصلاح طلبی و نو اندیشی ، سلام و درود و تحیت مردم ایران را برانگیختند.

هر قدر از قبل عملکرد لاریجانی ها باندهای تو در تو فساد سیاسی و اقتصادی با خیال آسوده در بنیان های قدرت سیاسی اقتصادی این مملکت جا خوش کردند و ریشه دواندند ،،، سحابی ها بنیانگذار نحله های فکری و سیاسی اجتماعی بودند که گروه گروه از زندان اوین سر در آوردند و هنوز از پایه های اصلی زندانیان سیاسی در ایران هستند.

هر قدر لاریجانی ها با عملکرد خود در مناصب حساس مردم را فوج فوج از دین و اعتقاد و ایرانیت خود رماندند سحابی ها با حلقه هایی که در اطرافشان شکل گرفت مردم را به دین داری تشویق کردند که دروغ و تزویر و ریا و دزدی و حکومت به زور در آن توجیه نشده باشد.

 پرونده ستار بهشتی می رود تا بعد از کهریزک و همه پرونده های مشابه به فراموشی سپرده شود. حال که پزشک قانونی مرگ او را مشکوک ندانست و لاریجانی رئیس قوه قضائیه و لاریجانی رئیس مجلس و لاریجانی معاون حقوق بشر هیچیک در عالی ترین مناصبی که باید پاسدار جان و مال مردم باشد به روی خود نیاوردند مردم می گویند کاش هیچگاه شناسنامه ای برای لاریجانی ها صادر نمی شد تا این احساس تداعی نشود که یک جریان مشکوک فامیلی کشور را به یغما می برد. هر چند کم نبودند خانواده هایی که زندگی و سرمایه تک تک اعضای آنان صرف اصلاح و آبادانی ایران شد کاش جامعه ایران از چپ و راست و مذهبی و لائیک خانواده های ایثار گر و اصلاح طلبی مانند سحابی ها را بیشتر داشت.

فرزانه روستایی
فرزانه روستایی
farzroostaee(at)gmail.com


 
 

Things you can do from here:

 
 

Monday, November 26, 2012

ماجرای آن پاترول سیاه رنگ در ظهر عاشورا؛ برای ثبت در تاریخ

 
 

Sent to you by Protester via Google Reader:

 
 

via سرخ سبز on 11/25/12

ظهر عاشوراست. خیابان شادمهر مملو از جمعیت است. نمی توانم تخمین بزنم. شعار می دهند؛ از انواع و اقسام آن. 

گاردی ها آن سوی خیابان آزادی و در ابتدای جیحون، در کنار کارخانه نوشابه سازی «زمزم» ایستاده اند. جمعیت زیادی در دهانه خیابان شادمهر، تقاطع آزادی ایستاده اند. کارگاه مترو در آنجا باعث شده تا دهانه خیابان شادمهر تنگ تر شود. جمعیت شعار می دهند، گاردی ها گاز اشک آور پرتاب می کنند. مردم بعضی از گازهایی که پرتاب می شود را برمی دارند و به جوی آب و یا به طرف گاردی ها پرتاب می کنند. 

هر بار که گازی شلیک می شود، جمعیت از دهانه باریک خیابان به طرف بالا می دوند. اما چند لحظه بعد، دوباره روز از نو، روزی از نو. 

بعضی ها با سنگ و چوب به دیواره فلزی کارگاه مترو می کوبند، سر صدای زیادی به راه انداخته اند. 

شاید بیشتر از 30 بار به طرف دهانه خیابان رفتیم و دوباره به عقب بازگشتیم. 

گاز اشک آور شلیک کردند. فرار کردیم. تلی از آتش را در غرب خیابان دیدیم. به طرف آن دویدیم تا اثر گاز را خنثی کنیم. کمی گذشت. کم کم باد، گاز را با خود برد و ما داشتیم آماده می شدیم تا دوباره به دهانه بازگردیم. 

هنوز چند قدمی بیشتر به سمت دهانه نرفته بودیم که دیدیم جمعیت داخل دهانه، به طرف ما می دوند. آنها که پشت سر بودند، به خیال اینکه دوباره گاز اشک آوری شلیک شده، کمی به طرف عقب دویدند و ایستادند. 

اما شکل دویدن جمعیتی که در جلو بودند، با همیشه فرق داشت. حتی شبیه لحظه هایی نبود که نیروهای پیاده گارد و لباس شخصی ها به طرف مردم حمله می کنند. 

کنجکاو بودم که بدانم چه اتفاقی در حال رخ دادن است. جمعیت می دویدند و هیچ کس حتی به پشت سرش هم نگاه نمی کرد. در آن شلوغی چشمم به زنی افتاد که در همان ابتدای دهانه به زمین خورد. 

هیچ فرصتی برای پردازش اتفاقاتی که شاهدش بودم نداشتم. ناگهان متوجه خودروی پاترول مشکی رنگی شدم که دیوانه وار و با سرعتی - بدون اغراق - بیش از 100 کیلومتر در ساعت در میان مردم در حال حرکت بود. هیچ کس در خیابان نماند. همه به طرف پیاده روها هجوم بردند. پاترول به صورت زیگ زاگ حرکت می کرد و به طرف هر کسی که نتوانسته بودم به پیاده رو پناه ببرد، می پیچید. وقتی پاترول وارد خیابان شد، چند صدای تیر به صورت پراکنده شنیده شد. به هیچ وجه قادر به متمرکز کردن افکارم نبودم. مغز تنها یک فرمان را صادر می کرد: «با تمام توان بدو...» 

شاید برای چند صدم ثانیه بود که نگاهی به پاترول انداختم. در همین مدت کوتاه، نگاهم به صورت راننده آن افتاد. مردی جوان در حدود 30 تا 35 ساله با پوست سفید و ریش و مویی به رنگ خرمایی (کمی روشنتر). ریشش را آنکادر کرده بود و با صورت نسبتاً گوشتالودش همخوانی داشت. او و دونفر همراهش، هر سه لباس مشکی به تن داشتند. 

پاترول با سرعت دور شد. خیابان خالی بود. همه یا داخل پیاده روها بودند و یا به درون خانه هایی پناه برده بودند که در آنها باز بود. صدای جیغ زنی، مجبورم کرد که به طرف راست نگاه کنم. 

آن سوی خیابان جوانی روی زمین افتاده بود و زنی با ناله و شیون کمک می خواست. با چند نفر دیگر به آن سوی خیابان دویدیم. تلاش کردیم تا مرد جوان را از روی زمین بلند کنیم. خم شدم تا دستهایم را زیر بدنش ببرم که ناگهان دوباره صدای شلیک تیر شنیدم. سرم را به طرف بالای خیابان گرداندم. پاترول سیاه داشت درست به طرف ما می آمد. نمی دانم چه طور مرد جوان را به کناری کشاندیم و خودمان هم به پیاده رو پناه بردیم. راننده هنوز به دنبال قربانی می گشت و به صورت زیگ زاگ حرکت می کرد. این را از صدای برخورد گارد عقبش - که باز شده بود- با بدنه اش فهمیدم. صدا پاترول دور شد و آرام سرم را از داخل جوی آب بیرون آوردم. خیابان خلوت بود. از دور صدایی می گفت: «بیاین کمک ... رفتن...» 

در همان لحظه بود که دوباره صحنه زمین خوردن آن زن جلوی چشمم آمد. نگاهی به دهانه انداختم. چیزی شبیه به موتور سیلکت در آتش می سوخت و حجمی سیاهرنگ کمی جلوتر از آن به چشمم آمد. چند پسر جوان به طرف آن حجم سیاه می دویدند...

نمی دانم چه بر سر زن و آن مرد جوان آمد. آنها که آن دور و بر بودند، مرد جوان را در خودرویی انداختد و بردند. فکر می کنم یکی از پاهایش از دو نقطه شکستگی داشت اما مطمئنم که مچ پایش هم تغییر شکل داده بود. این را در همان اولین بار که پسر را دیدم و سعی کردم جابجایش کنم، فهمیدم. یک خودروی دیگر (فکر می کنم پژو آردی خاکستری) هم به طرف محلی رفت که زن روی زمین افتاده بود. 

چشم های اشک بار زیادی را می شد دید. به طرف بالای خیابان راه افتاده بودم. همراهانم را گم کرده بودم. چشم انداختم ندیدمشان. بالاتر رفتم. خیلی ها گریه می کردند، نفرین و دشنام می دادند. من به چهره راننده فکر می کردم. تلاش می کردم تا جزئیات بیشتری از آن را به یاد بیاورم. شماره پلاک را از دست داده بودم، اما رنگ پلاک سفید بود. مطمئنم.

همراهانم را پیدا کردم. چهارراهی بالاتر ایستاده بودند. جمعیت زیاد بود و شعارها تند و تیز. می شد در پس صدای هر کدام، نفرتی انباشته شده را دریافت. 

راه افتادیم. باید به طرف میدان آزادی می رفتیم. از کوچه های باریک و مملو از خودروهای مانده در راه بندان به اتوبان یادگار امام رسیدیم. ستون های دودی که از دور پیدا بود، خبر از درگیری می داد. کمی جلوتر سنگ هایی که از دو طرف پرتاب می شد را روی هوا دیدیم. 

اتوبان یادگار امام به طرف شمال راه بندان بود اما در مسیر بر عکس هیچ خودرویی وجود نداشت. عده ای لباس شخصی در طرف راست ما بودند و مردم با استفاده از نرده های وسط بزرگراه، راه را بسته بودند. به ان طرف رفتیم و کمی آنجا ایستادیم. عده زیادی در حاشیه اتوبان بودند و با هر وسیله ای که می شد، به گارد ریل کنار اتوبان ضربه می زدند تا ایجاد سر و صدا کنند. 

لباس شخصی ها گاز اشک آور شلیک کردند و مردم را به عقب راندند. توانستند از میان نرده هایی که در وسط راه چیده شده بود، راهی باز کنند. ما بالاتر رفتیم. 

کمی جلوتر بازهم پاترول سیاه رنگ را دیدیم. از خروجی اتوبان شیخ فضل الله به طرف جنوب یادگار امام وارد شده بود. ما می دانستیم که چه قصدی دارد. با تمام توانمان فقط فریاد زدیم: «بیاید تو پیاده رو...» 

پاترول دوباره دیوانه وار به چپ و راست می پیچید و با سرعت سرسام آور، مردمی را که تلاش می کردند خود را به پیاده رو و باغچه وسط اتوبان پرتاب کنند، هدف می گرفت. 

پاترول به نقطه ای که ما ایستاده بودیم نزدیک و نزدیک تر شد. جای ما امن بود. چشم گرداندم و به طرف جنوب اتوبان نگاهی انداختم، اما همینکه دوباره نگاهم را برگرداندم، نقطه ای سیاه را در نزدیکی پیاده رو دیدم که پاترول به طرفش می آمد. پسری با بلوز خاکستری و شلوار جین. پاترول با سرعت به کمر پسر کوبید. پسر ابتدا روی کاپوت پاترول افتاد و بعد از برخورد با شیشه جلو روی هوا پرتاب شد و چرخی زد و در نزدیکی گاردریل به زمین افتاد. خوشبختانه سرش با گارد ریل برخورد نکرد. مطمئن بودم که راننده تشنه گرفتن قربانی بیشتر است و دوباره باز می گردد. اطرافیان ما برای کمک به پسر از روی گارد ریل پریدند. من و دوستانم که از نقشه راننده با خبر بودیم فقط تلاش کردیم پسر را به زیر گارد ریل هدایت کنیم تا سرنوشتی مانند آن زن در خیابان شادمهر نداشته باشد. 

پاترول کمی پایین تر دور زد و دوباره به طرف بالا آمد. بی شمار سنگ بود که به طرفش پرتاب می شد. دوباره چهره راننده را دیدم و آن جزئیاتی را که قبلاً نتوانسته بودم به خاطر بیاورم را به خاطر سپردم. 

پسر را به یکی از کوچه های حاشیه اتوبان منتقل کردند. تا آن لحظه که من او را می دیدم، زنده بود و آه و ناله می کرد. 

نمی توانستم صحنه هایی را که در عرض کمتر نیم ساعت دیده بودم، هضم کنم. افکار مغشوشی در ذهنم موج می زد. دائم چهره مرد راننده در ذهنم نقش می بندد و بلافاصله بعد از آن تصویر هر سه قربانی برایم یاداوری می شود. 

به خانه برگشتیم و چند ساعت بعد، در اخبار تلویزیون ایران سردار رادان جانشین فرمانده نیروی انتظامی صحبت می کرد. گفت که در جریانات روز عاشورا چهار نفر کشته شده اند. یک نفر از روی پل کریم خان سقوط کرده و یک نفر هم با گلوله کشته شده. دو نفر دیگر هم در تصادف با خودرو کشته شده اند. نا خودآگاه تصویر زنی که در خیابان شادمهر مجروح شد در ذهنم نقش بست. دو مردی که مصدوم شده بودند تا آخرین لحظه ای که من دیدمشان زنده بودند. اما آن زن تکان نمی خورد. 

بغضم ترکید...

نمی دانم. شاید روزگاری، راننده آن پاترول این چند خط را بخواند. می خواهم به او بگویم که تصویرت در ذهن من است؛ با جزئیات کامل. هر کجا ببینمت، تو را خواهم شناخت. ممکن است نیروی انتظامی برای ماستمالی اوضاع، بخت برگشته ای را پیدا کند و جرم تو را به گردن او بیاندازد، اما مطمئن باش چهره ات و تصویر جنایتت برای همیشه در ذهن من نقش بسته است. روز خواهد آمد و تو تاوان جنایتت را خواهی داد. 

شاید حق با تو باشد. من تا کنون طعم قدرت را نچشیده ام. من چند سال بیکار بودم و حالا کمتر از دو سال است که سرکار می روم. همیشه کارمندی جزء بوده ام و هیچ وقت حقوق دریافتی ام، به 400 هزار تومان نرسیده است. شاید اگر من هم مانند تو قدرت داشتم، از ترس از دست دادنش دست به هر کاری می زدم. همانطور که تو از ترس از دست دادن قدرت و امتیازاتت دست به این کار زدی. 

مطمئن باش. من تو را فراموش نمی کنم...




نویسنده : یکی از روزنامه نگاران داخل ایران که خواست نامش محفوظ بماند
 

 
 

Things you can do from here:

 
 

روایتی از شمام غریبان و امیر ارشد تاجمیر

 
 

Sent to you by Protester via Google Reader:

 
 

via سرخ سبز on 11/25/12

 

یکی از همین شب‌ها بود، جایی بودم که قراری نبود سیاست باشد و جنبش سبز باشد و عاشورای ۸۸ هم ... اما و اما انگار که این زخم به پهنای تمام این زمین است، از آن فراری نیست. ناگهان سر سخن گشوده شد، بدون هیچ مقدمه‌ای، بدون هیچ آمادگی یا ضروریتی. یکی آن‌جا بود که «داستان» داشت، یک داستان تلخ، تلخ‌تر از زهرمار؛

«امیرارشد اصلن سیاسی نبود. یه پسر خوش‌تیپ خشگل عاشق زندگی بود. کلی فیلم از خودش و دوست‌دخترش گرفته بود. لامصب تیپی داشت، مهین‌فر جون‌ش رو می‌داد واسه این پسر. این رو اصلن یه جور دیگه‌ای دوست داشت. من یه عمر با امیرارشد عوضی زندگی کردم. یه عمر زیر دست خودم بزرگ شد، اصلن سیاسی نبود. فیلم ندا، امیرارشد رو از این رو به اون رو کرد. من اولین بار، تو لب‌تاپ اون، فیلم ندا رو دیدم. خیلی بد بود، جلوی چشمای امیرارشد رو خون گرفته بود. عوض‌ش کرد، تکون‌ش داد. هر روز می‌گفت باید انتقام ندا رو بگیرم. یه روز نبود بهش فکر نکنه. می‌گفت، [فلانی]، اینا نباید از یاد برن، خون‌شون هدر بره، فراموش‌شون کنیم. تا روز آخر عکس لب‌تاپش ندا بود. از اون به بعد همه‌ی تظاهرات‌ها رو می‌رفت. تک‌تک‌شون. خبرا رو دنبال می‌کرد، شعار می‌نوشت. چند بار بهش گفتم، دست‌ بر دار! اینا رحم ندارن، گیر می‌افتی، خودت که هیچی، مهین‌فر رو بیچاره می‌کنی. می‌دونی که چه‌قدر دوست داره، می‌میره بدون تو. می‌گفت مادر ندا هم دوست‌ش داشت. دست‌بند سبزش رو دیگه وا نکرد تا آخرش. دیگه نشد اون پسر شاد و پرامید و پر از زندگی قبل‌ش.

روز عاشورا، تو سازمان بودم که دوست‌ش زنگ زد. گفت؛ رفت، امیرارشد رفت. دیگه هیچی نفهمیدم. رفتم بیمارستان. داداش‌ش رسیده بود. یکی که می‌شناخت‌مون اون‌جا، گذاشت بریم سردخونه. باورکردنی نبود اما اون‌جا دراز کشیده بود. یه قسمت از اون صورت خشگلش رفته بود. داداشش نشناخت‌ش. نمی‌خواستیم باور کنیم حتا از رو لباسایی که هر روز هم تن‌ش بود، باز شک داشتیم. تا آخر لباس پاره‌‌شده‌اش رو زدیم بالا، از خال‌کوبی بازوی سمت راست‌ش فهمیدیم، امیرارشده. اومدیم بیرون، نشستیم لب جوب، زار زار گریه کردن. کی می‌خواست به مهین‌فر بگه؟ می‌مرد اگه می‌فهمید. اول رفتیم دم خونه‌شون. ایرج رو صدا زدم، بیاد پایین. جا خورده بود که چرا نرفتم بالا. نشوندم‌ش تو ماشین، می‌خواستم براش نمور نمور بگم. گفتم که تصادف کرده و از این چیزا. آخه سخته به یه پدری، بگی پسرت مُرد. رفتیم سمت بیمارستان. ایرج هنوز نمی‌دونست، فکر می‌کرد تصادفه. رسیدیم جلوی بیمارستان که اطلاعاتی‌ه، داد و بی‌داد راه انداخت که رفتید یکی دیگه هم آوردید. ایرج تا اطلاعاتی رو دید، فهمید. همون‌جا نشست جلوی بیمارستان، های های گریه کردن. زار زدیم با هم. داد می‌زد، فریاد می‌زد، فحش می‌داد، چنان عربده می‌زد که هیچ کس جرات نداشت بیاد جلو. آخرش جون‌ش تموم شد. گرفتیم، بردیم‌ش تو ماشین، آب زدیم به سر و صورت‌ش. گذشت زمان، انگار هزار سال. آروم که شد، تازه یاد مهین‌فر افتاد. گفت کی به شهین بگه، من نمی‌تونم بگم بهش، نمی‌تونم تو چشماش زل بزنم و بگم، امیرارشد رفته. گفتم؛ خودم می‌گم.
رفتیم با داداش امیرارشد در سازمان. مهین‌فر رو بچه‌ها یه گوشی داده بودن دست‌ش که امیرارشد یه چیزی‌ش شده. اومد پایین. دوباره همون داستان تصادف اما مگه می‌شد به مهین‌فر بگی چی سر بچه‌اش اومده. جون آدم به لب‌ش می‌رسه. دو ساعت دور تهران گشتیم و گشتیم اما نگفتیم. تا آخرش گفتم که برای گرفتن طول درمون بردنش پزشک قانونی. تا گفتم پزشک قانونی، گفت امیرارشدم مرده، [فلانی]؟ نه من چیزی گفتم، نه پسرش. کی می‌تونست بگه آره؟ میهن‌فر ... [راوی به گریه افتاد] چند بار از حال رفت، چند بار بی‌هوش شد. بردیم‌ش بیمارستان سرم بزنه. می‌گفت من فقط می‌خوام ببینم‌ش. نمی‌ذاشتن.
تماشا شروع شد؛ مصاحبه نکنید، بگید اون نبوده که رفته زیر ماشین، بگید تصادف کرده، سر و صدا نکنید، کسی نیاد و بره خونه‌تون، حجله نزنید، اعلامیه چاپ نکنید، مجلس نگیرید، جون اون یکی پسرتون رو اگه دوست دارید، هیچی نگید. ماشین گذاشتن سر کوچه‌شون. جنازه رو هم نمی‌دادن. گفتن، خودمون چال‌ش می‌کنیم، اصلن فراموش کنید، یه پسری داشتید. یه چند تا تو سازمان رابط پیدا شدن. گفتن، اینا می‌خوان چی‌کار کنن؟ گفتیم، هیچی، فقط جنازه رو می‌خوان، همین. فقط می‌خوان دفن‌ش کنن، همین. گفتن به شرط چیزایی که گفتیم، باشه. چهل روز تمام، رفتیم جلوی کهریزک، می‌گفتن برید فردا بیاید، امروز نمی‌شه یا این‌جا نیست یا اصلن دفن‌ش کردن. چهل روز هر روز، تا یه بعدازظهری زنگ زدن، گفتن داریم می‌بریم‌ش بهشت‌زهرا، فقط پدر و مادر و داداش‌ش با چند تا فامیل درجه‌ی یک بیان. نه مداحی، نه روضه، نه سر و صدا. فقط خاک‌ش می‌کنید. به هر کی می‌تونستیم، زنگ زدیم. یه ۱۵۰ نفری تو همون یک ساعت اومدن. همه کارا شده بود، قبر آماده بود، جنازه شسته شده بود، فقط و فقط خاک کردن‌ش مونده بود. همه‌ی جمعیت هم محاصره کرده بودن. بی‌صدا و آروم آروم همه اشک می‌ریختن، نباید هیچ صدایی ازمون بلند می‌شد. همه چی از وقتی زنگ زدن تا خاک‌ش کردن، تو دو ساعت تموم شد.
وسطای بهمن بود، یکی از این قطعه‌های جدید که خیلی از بی‌نام و نشونا رو اون‌جا دفن کردن. ایرج و مهین‌فر، به اندازه‌ی ۳۰ سال پیر شدن، پیر...»

حتا یک نفر هم یه کلمه نگفت. هر کسی آن‌جا بود اشک می‌ریخت، انگار این جمع ‌بی‌ربط با هم که نسبتی با سیاست هم نداشتند، آن شب تنها و تنها جمع شده بودند که از «امیرارشد تاجمیر» بشنوند و برایش چشم‌ها تر شود. این شب‌ها، شب‌های آن‌هاست، شب کسانی که ششم دی ماه ۸۸ به خیابان رفتند و دیگر برنگشتند.
 

 
 

Things you can do from here:

 
 

Tuesday, November 20, 2012

رییس پزشکی قانونی اظهاراتش درباره طبیعی بودن مرگ ستار را تکذیب کرد

 
 

Sent to you by Protester via Google Reader:

 
 

via بازتاب امروز on 11/20/12

احمد شجاعی اظهارات منتشر شده قبلی به نقل خود را درباره علت مرگ ستار بهشتی که در رسانه‌ها منتشر شده را کذب دانست و گفت: اظهارات بنده به درستی منتشر نشده و درباره مرگ این فرد هنوز در سازمان پزشکی قانونی جمع بندی نهایی انجام شده و آزمایشهای پزشکی ادامه دارد.

 

به گزارش مهر، رئیس سازمان پزشکی قانونی اظهار نظرهای منتشر شده به نقل از خود را درباره علت مرگ ستار بهشتی رد کرد و گفت: هنوز جمع بندی درباره علت مرگ این فرد انجام نشده و فردا با اتمام جمع بندی‌ها می‌توانیم نتیجه قطعی را اعلام کنیم.

احمد شجاعی اظهارات منتشر شده قبلی به نقل خود را درباره علت مرگ ستار بهشتی که در رسانه‌ها منتشر شده را کذب دانست و گفت: اظهارات بنده به درستی منتشر نشده و درباره مرگ این فرد هنوز در سازمان پزشکی قانونی جمع بندی نهایی انجام شده و آزمایشهای پزشکی ادامه دارد.

وی در پاسخ به این پرسش که آیا ستار بهشتی به مرگ طبیعی یا غیر طبیعی فوت کرده و آیا ضرب و جرح عامل مرگ وی بوده است توضیح داد: همه این موارد در حال بررسی است و تا پایان تحقیقات که احتمالاً فردا به اتمام می‌رسد، نمی توانیم نتیجه قطعی را اعلام کنیم.

به گزارش فارس،رئیس سازمان پزشکی قانونی در پاسخ به این پرسش فارس که آزمایشهایی که تاکنون انجام شده چه نکته‌ای را ثابت کرده است، گفت: تا زمانی که همه آزمایشها و بررسی‌های فنی در کنار هم گذاشته نشود و جمع بندی نهایی انجام نشود، نمی‌توانیم اظهار نظر قطعی کنیم.


 
 

Things you can do from here:

 
 

نشانه‌های خطرناک در وضعیت جسمی مهدی کروبی

 
 

Sent to you by Protester via Google Reader:

 
 

via سایت خبری تحلیلی کلمه by کلمه on 11/19/12

مهدی کروبی برای انجام "آزمایشاتی جدی" به بیمارستان منتقل شده است.

به گزارش سحام نیوز، روز گذشته آقای کروبی برای ساعاتی در یکی از بیمارستان های متعلق به نهادهای امنیتی بستری شد.

این اقدام نهاد های امنیتی در پی علائم هشدار دهنده نسبت به وضعیت جسمانی آقای کروبی رخ داده است.

این مبارز دوران پیش از انقلاب و زندانی سیاسی کنونی؛ طی دو هفته گذشته با "علائم هشدار دهنده" ای از جمله کاهش شدید وزن، بی اشتهایی، سرگیجه و حالت تهوع مواجه بوده است.

بنا به این گزارش سحام، خانواده بارها در مورد وضعیت جسمانی آقای کروبی تذکر داده بودند، که سرانجام مقامات امنیتی، اقدام به انتقال ایشان به یکی از بیمارستان های وابسته می کنند.

سحام نیوز اعلام کرده است که اخبار تکمیلی در این خصوص را به اطلاع هموطنان خواهد رسانید.

همچنین صبح امروز نیز بنا به گزارش های منتشر شده میرحسین موسوی، دیگر رهبر جنبش سبز، برای انجام برخی آزمایشات به بیمارستان قلب تهران منتقل شده است.

گزارش کلمه در این باره را در اینجا بخوانید

اکنون بیش از ۶۵۰ روز است که آقایان مهدی کروبی و میرحسین موسوی و خانم زهرا رهنورد در حبس خانگی به سر می برند.

بیش از ۶۰۰ روز است که مهدی کروبی جدا از همسرش و به تنهایی در جایی بجز منزل شخصی اش در حبس است. خانم فاطمه کروبی، همسر آقای کروبی بارها به این اقدام حاکمیت اعتراض کرده بود.

فشارها بر روی خانواده آقایان کروبی و موسوی به حدی است که امکان اطلاع رسانی دقیق و شفاف در خصوص آخرین وضعیت ایشان به آسانی مقدور نیست.


 
 

Things you can do from here:

 
 

انتقال احمد زیدآبادی دبیرکل سازمان ادوار تحکیم وحدت به بیمارستان

 
 

Sent to you by Protester via Google Reader:

 
 

via سایت خبری تحلیلی کلمه by کلمه on 11/19/12

در پی بروز مشکلات جسمی برای احمد زیدآبادی دبیرکل سازمان دانش آموختگان ایران (ادوار تحکیم وحدت)شب گذشته این زندانی سیاسی به بیمارستان منتقل شد.

به گزارش ادوار نیوز، احمد زیدآبادی روزنامه نگار و دبیرکل زندانی سازمان ادوار تحکیم وحدت احمد زیدآبادی که مشغول گذران ایام محکومیت ۶ ساله خود در زندان رجایی شهر است به دلیل شرایط نامناسب زندان رجایی شهر کرج مدتهاست که دچار مشکلات حاد ریوی شده است و سرانجام پس از چندین بار درخواست خانواده وی برای انتقال احمد زیدآبادی به بیمارستان و درمان، وی شامگاه دوشنبه ۲۹ آبان ۱۳۹۱ از زندان رجایی شهر به بیمارستان منتقل شد.

احمد زیدآبادی در ۲۳ خرداد ۸۸ تنها ساعاتی پس از اعلام نتایج انتخابات جنجالی ریاست جمهوری دهم از سوی ماموران امنیتی بازداشت و ۱۴۱ روز در سلول انفرادی بند ۲۴۰ زندان اوین تحت شکنجه برای حضور در دادگاه نمایشی قرار گرفت اما با وجود شکنجه های شدید جسمی و روحی حاضر به پذیرش اعترافات ساختگی نشد.

وی در آذر ماه ١٣٨٩ از سوی شعبه ٢۶ دادگاه انقلاب تهران به ۶ سال زندان و تبعید در گناباد و ممنوعیت دائم از فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی محکوم شد. این رای در دی ماه همان سال از سوی دادگاه تجدید نظر شد.

احمد زیدآبادی برنده جایزه قلم طلایی سال ٢٠١٠ موسسه جهانی مطبوعات و جایزه جهانی آزادی مطبوعات سازمان یونسکو و گیامورو کانو در سال ۲۰۱۱ است.


 
 

Things you can do from here:

 
 

ابراز نگرانی از وضعیت مهدی کروبی؛ مقامات ارشد نظام مسئولند

 
 

Sent to you by Protester via Google Reader:

 
 

via سایت خبری تحلیلی کلمه by کلمه on 11/20/12

به دنبال وخامت حال مهدی کروبی، خانوادهاین همراه در بند جنبش سبز با صدور بیانیه ای، با ابراز نگرانی از وضعیت جسمی آقای کروبی؛ باردیگر بر استقامت ایشان در دفاع از حقوق مردم تاکید نمودند.

به گزارش سحام نیوز، خانواده آقای کروبی با انتشار پیامی خطاب به مردم ایران، ضمن اعلام آخرین وضعیت این مبارز زندانی، خطاب به مقامات امنیتی و قضایی نوشته اند: "انتظار داریم حق دسترسی به درمان مستقل ایشان به رسمیت شناخته شود تا امکان پیگیری درمانی زیر نظر پزشکان معتمد خانواده در یکی از بیمارستان های تهران فراهم آید."

همسر و فرزندان مهدی کروبی بارها بر حق دسترسی آقای کروبی به پزشک معتمد خانواده تاکید کرده اند. اما متاسفانه این درخواست تاکنون از سوی مسئولان امنیتی بی پاسخ مانده است.

خانواده مهدی کروبی در این نامه مقامات ارشد نظام را مسئول هرگونه قصور و کوتاهی در خصوص رسیدگی به وضعیت جسمی آقای کروبی اعلام کرده اند.

در بخش دیگری از این بیانیه تاکید شده است که "مقامات کما فی السابق بطور تبعیض آمیز اصرار بر نگهداری انفرادی ایشان در مکانی نامناسب و غیر مسکونی دارند و با بهانه تراشی های واهی از انتقال ایشان به منزل شخصی اش در جماران سرباز می زنند."

اکنون بیش از ۶۰۰ روز است که این رئیس و نماینده سابق مجلس، دوران حبس خود را در جایی بجز منزل شخصی اش و به تنهایی، سپری می کند.

در این نامه اعتراضی، همچنین به برخورد سلیقه ای نهادهای امنیتی در هنگام ملافات فرزندان با پدرشان اشاره شده و از حضور ماموران امنیتی حین دیدارها ابراز تاسف نموده اند.

تمامی دیدارهای رهبران جنبش با خانواده هایشان با حضور کامل ماموران امنیتی انجام می شود.

در پایان این نامه، بر تاکید مهدی کروبی بر "اصلاح انحراف موجود و به رسمیت شناخته شدن حق مردم در تعیین سرنوشت شان" اشاره شده است.

این مبارز دوران پیش از انقلاب و زندانی سیاسی کنونی؛ بارها و در بسیاری از مصاحبه ها و بیانیه های خود بر استقامت در راه دفاع از حقوق برحق ملت ایران تاکید و اعلام کرده بود که "خود و خانواده ام آماده پرداخت هرگونه ای هزینه ای در این راه هستیم."

این در حالی که است که میرحسین موسوی، دیگر رهبر جنبش سبز؛ برای انجام برخی آزمایشات به بیمارستان قلب تهران منتقل شده است.

اکنون بیش از ۶۵۰ روز است که آقایان مهدی کروبی و میرحسین موسوی و خانم زهرا رهنورد در حبس خانگی به سر می برند.
از زندان رجایی شهر هم گزارش شده که احمد زیدآبادی، دبیرکل ادوار تحکیم وحدت و عضو کمپین انتخاباتی مهدی کروبی؛ برای انجام درمان به بیمارستان منتقل شده است.

این روزها و مخصوصا در پی کشته شدن ستار بهشتی در زندان، نگرانی ها پیرامون وضعیت حبس و حصر زندانیان سیاسی شدت گرفته است.
لازم به توضیح است که مهدی کروبی پس از انجام آندوسکپی و چند آزمایش در بیمارستان وابسته به نهادهای امنیتی؛ به ساختمانی که در آن حبس بوده، بازگردانده شده است.
همچنین پس از ترخیص از بیمارستان؛ برای ساعاتی به خانم فاطمه کروبی، اجازه داده شده تا در کنار همسرش باشد.

متن کامل این بیانیه به شرح زیر است:

به نام خدا

بدینوسیله به اطلاع مردم عزیز ایران می رسانیم که آقای کروبی در دو هفته گذشته با علائم هشدار دهنده ای از جمله کاهش وزن، بی اشتهایی، سرگیجه و حالت تهوع مواجه بودند. بدنبال نگرانی خانواده از وضعیت جسمی ایشان مقامات امنیتی مبادرت به انتقال آقای کروبی به بیمارستان جهت معاینات کلینیکی و اقدامات پاراکلینیکی نمودند. در حال حاضر درمان ایشان در مکان حبس تحت نظر پزشکان معتمد دستگاه امنیتی قرار دارد. با توجه به نگرانی خانواده نسبت به وضعیت گوارشی آقای کروبی از مقامات امنیتی و قضایی انتظار داریم حق دسترسی به درمان مستقل ایشان به رسمیت شناخته شود تا امکان پیگیری درمانی زیر نظر پزشکان معتمد خانواده در یکی از بیمارستان های تهران فراهم آید. بدیهی است هرگونه قصور و کوتاهی در این مورد حساس بر عهده مقامات ارشد نظام خواهد بود.

ابهام در وضعیت حقوقی بازداشت و حبس آقای کروبی موجب محرومیت ایشان از بخشی از حقوق مرتبط با زندانیان شده است. علیرغم سپری شدن قریب ۲ سال از زمان حبس، مقامات کما فی السابق بطور تبعیض آمیز اصرار بر نگهداری انفرادی ایشان در مکانی نامناسب و غیر مسکونی دارند و با بهانه تراشی های واهی از انتقال ایشان به منزل شخصی اش در جماران سرباز می زنند. جای بسی تاسف است که ملاقات فرزندان هنوز هم با حضور نیروهای امنیتی صورت می گیرد و بطور سلیقه ای فرزند ارشد ایشان، محمد حسین بیش از یکماه از دیدار پدر محروم می شود.

کروبی با علم و آگاهی از هزینه های پیش رو به این مسیر پرتلاطم ورود کرد و همچون گذشته بر اصلاح انحراف موجود و به رسمیت شناختن حق مردم در تعیین سرنوشت شان تاکید دارد. شایسته نیست حاکمیتی که کروبی را بدون طی کردن مراحل قانونی زندانی کرده، بعد از سپری شدن این مدت طولانی، حقوق رایج یک زندانی عادی را از ایشان سلب کند.

خانواده کروبی
۳۰ آبانماه ۱۳۹۱


 
 

Things you can do from here:

 
 

دفاعیه امدادگران زلزله آذربایجان در دادگاه؛ اعتراض به ضرب و شتم و فحاشی ماموران

 
 

Sent to you by Protester via Google Reader:

 
 

via سایت خبری تحلیلی کلمه by کلمه on 11/19/12

امدادگران کمپ سرند در دفاعیه خود با رد اتهامات اظهار داشتند که تاکنون هیچ مدرکی توسط دادستانی تبریز مبنی بر وجود مواد فاسد آلوده در کمپ ارائه نشده و هیچ گزارشی از طرف شبکه بهداشت استان چنین موردی را تایید نمی کند.

در این جلسه امداگران اظهار امیدواری کردند که قوه قضاییه به نفع عدالت رای داده و همه امدادگران بازداشت شده را تبرئه کند و پرونده را مختومه اعلام کند و آنان که باعث چنین اتفاقاتی شده است را محاکمه کند.

به گزارش رسیده به کلمه، روز دوشنبه ۲۹ آبان ماه جلسه محاکمه امدادگرانی که در شهریور ماه سال جاری در کمپ سرند واقع در روستای سرند ورزقان بازداشت شده بودند برگزار شد.

این محاکمه در شعبه یک دادگاه انقلاب تبریز به ریاست قاضی حملبر به اتهامات ۱۷ نفر از امدادگران رسیدگی شد.

سید حسین رونقی ملکی ، سید حسن رونقی ، بهروز علوی ، حمید رضا مسیبیان ، فرید روحانی ، شایان وحدتی ، مسعود وفابخش ، هومن طاهری ، سپهر صاحبان ، دانیال حسنی ، علی محمدی ، مرتضی اسماعیل پور ، محمد ارجمندی راد ، محمد اسماعیل سلمان پور ، محمد امین صالحی ، میلاد پناهی پور و امیر روناسی امدادگرانی بودند که در این دادگاه از خود دفاع کردند.

در جلسه دادگاه ۴ تن از امدادگران به نام های نوید خانجانی ، واحد خلوصی ، بهرام شجاعی و محسن سامعی حضور نیافتند. عدم حضور نوید خانجانی که در زندان رجایی شهر دوران محکومیت ۱۲ ساله خود را می گذراند بدلیل خودداری دادستانی تبریز از اعزام وی از زندان رجایی شهر به تبریز بوده است.

اتهامات مشترک این امدادگران مشارکت در اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم علیه امنیت کشور، مشارکت در تهدید علیه بهداشت عمومی، مشارکت در تمرد نسبت به مامور انتظامی عنوان شده بود. علاوه بر این اتهامات، حمید رضا مسیبیان به دو اتهام توهین به رهبری و عضویت در گروه غیر قانونی حزب ملت ایران و بهروز علوی به اتهام فعالیت تبلیغی علیه نظام و به نفع گروه های مخالف نظام محاکمه شدند.

در دفاعیه جمعی از امدادگران که در این جلسه قرائت شد، آمده است: شکایت ما اگر چه بر بازداشت غیرقانونی، ضرب و شتم، توهین‌های مکرر به مقدسات اقلیت‌های مذهبی حاضر، فحاشی‌های ناموسی و نگهداری در میان مجرمین خطرناک زندان تبریز پا بر جاست اما در ابتدا سوال دیگری را خدمت شما مطرح می‌کنیم؛ جایگاه قانون در کشوری که کمک به زلزله‌زدگان به ((اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت کشور)) تعبیر می‌شود و کیفرخواست متهمین به اقدام علیه امنیت ملی به مخلوط الکل و آبمیوه در شیشه‌های نوشابه! و روابط به اصطلاح نامشروع دختر و پسر خلاصه می‌شود کجاست؟ امیدواریم که قاضی محترم ما را در رسیدن به پاسخ این سوال یاری دهد چرا که بیگمان یافتن جوابی جهت این مسئله لاینحل، کمک شایانی به یافتن ماده قانونی برای ادامه دفاعیه مان نماید.

به کجا رسیده‌ایم که فقدان علل مادی و معنوی جرمی رخ نداده، دستگاه امنیتی کشور را به نگارش چنین مثنوی‌ای وا داشته است؟
در بخشی از جریان محاکمه سید حسین رونقی ملکی بعنوان متهم ردیف اول ضمن دفاع ازامدادگران، کمپ سرند و فعالیت های بشر دوستانه آن، برخورد با چنین گروه ها و کمپ های را غیرقانونی و خودسرانه توصیف کرده است.

وی به برخورد نیروهای امنیتی در اویل انقلاب با امدادگران و مردم در مناطق زلزله زده اشاره کرده و سخنان امام خمینی را در محکوم کردن چنین حرکت های نقل کرده است.

حسین رونقی ملکی در مورد اتهام مشارکت در تهدید علیه بهداشت عمومی گفته است تاکنون هیچ مدرکی توسط دادستانی تبریز مبنی بر وجود مواد فاسد آلوده در کمپ ارائه نشده و هیچ گزارشی از طرف شبکه بهداشت استان چنین موردی را تایید نمی کند.

وی در مورد اتهام مشارکت در اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم علیه امنیت کشور، با بیان اینکه در اجتماع و تبانی باید قصد و نیت قبلی وجود داشته و برای مقامات قضایی محرز باشد گفته است هیچ کدام از موارد ذکر شده در کیفرخواست نمی تواند مصادیق اجتماع و تبانی باشد چرا که بسیاری از امدادگران به تصریح پرونده از قبل با هم آشنایی نداشته اند.

وی در بخشی از دفاعیه آورده است عنوان اینکه اخباری علیه مسئولان و ارگان های دولتی و نظام تهیه و با سیاه نمایی بعضی از حوادث و وقایع موجود پخش شده است به تنهایی نمی تواند مستدل و مستند باشد چرا که باید عنوان شود که چه اخباری و برای کدام رسانه ارسال شده است و اگر اطلاع رسانی حقایق مناطق زلزله زده سیاه نمایی است پس اول باید با برخی از نمایندگان مجلس و برخی مسئولان با عنوان سیاه نمایی برخورد می شد . در نهایت ضمن اشاره به وضعیت تاسف بار و دردناک زلزله زدگان که با سرمای شدید دست و پنجه نرم می کنند عنوان کرده است امروز در دادگاه عدالت محاکمه می شود و امیدوارم قوه قضاییه به نفع عدالت رای داده و همه امدادگران بازداشت شده را تبرئه کند و پرونده را مختومه اعلام کند و آنان که باعث چنین اتفاقاتی شده است را محاکمه کند.

هومن طاهری دانشجوی دانشگاه پلی تکنیک از جمله امدادگرانی بود که با عنوان اینکه در کیفرخواست آمده است پلیس در اولین مراجعه به کمپ تذکر داده و امدادگران توجهی به آن نکرده اند دفاعیات خود را شروع کرد و در ادمه گفت اگر پلیس مطمئن بود که در آنجا جرمی در حال وقوع است چرا فقط تذکر داده و به صورت قانونی با این امر برخورد نکرده است ؟ اگر هم جرمی صورت نگرفته و محرز نبوده چر ا پلیس بدون دلیل به امدادگران تذکر داده است ؟ وی در بخش پایانی دفاعیات خود عنوان کرده است که از کلیه فعالیت های بشر دوستانه و انسانی کمپ سرند و امدادگران بازداشت شده که امدادرسانی و کمک به زلزله زدگان بوده حمایت می کنم و افتخارم این است که همچنان در مناطق زلزله زده به یاری زلزله زدگان می روم و می دانم ما با سربلندی آزمون خود را پشت سر گذاشتیم! و نگذاشتیم که امنیت ملی کشورمان به خطر بیفتد. امروز روز آزمون قوه قضاییه است باید دید که آیا قوه قضاییه از این آزمون سربلند بیرون خواهد آمد یا نه ؟

حسن رونقی ملکی یکی دیگر امدادگران بازداشت شده در ادامه جلسه دادگاه ضمن دفاع از خود و امدادگران در مورد اتهام مشارکت در تمرد نسبت به مامور انتظامی گفته است که تمرد زمانی صورت می گیرد که حکم قضایی وجود داشته باشد در صورتی که ماموران حاضر در آنجا هیچ کدام حکم قضایی و حتی کارت شناسایی ارائه نکردند و اینکه عنوان شده است کمپ سرند بدون هماهنگی با ارگان ها و نهاد های دولتی و بدون مجوز فعالیت داشته نیر کذب است چرا که بسیاری از نهاد های استانی و کشوری هماهنگی های لازم بعمل آمده بود و از طرف کانون مهر کرمانشاه ( NGO ) مجوزی برای کمک رسانی به زلزله زدگان وجود داشت.

حمیدرضا مسیبیان فعال سیاسی ، دیگر امدادگری بود که با رد بحث تبلیغ قوم گرایی و مسائل غیر اخلاقی دفاعیات خود را ارائه کرد ، این فعال سیاسی در ادامه دفعاعیات خود به هماهنگی های صورت گرفته با نهاد ها و ارگان های محلی اشاره کرده و می گوید که با شبکه بهداشت منطقه و بنیاد مسکن منطقه هماهنگی های صورت داده تا بتوانند با هماهنگی و به صورت سازمان یافته تری امدادرسانی را ادامه دهند . وی در مورد اتهام عضویت در گروه غیر قانونی اشاره کرده است که تاکنون عضو هیچ گروه و دسته سیاسی نبود و نیست و همچنین به اتهام توهین به رهبری کرده و گفته است که تاکنون هیچ توهینی به هیچ شخصی نکرده است.

محمد اسماعیل سلمان پور فعال دانشجوی ، یکی از امدادگران بازداشت شده بود که با حضور در جلسه دادگاه دفاعیات خود را ارائه و عنوان کرده است که در کمپی که به گفته کیفر خواست طیف ها و گروه های مختلف سیاسی و اجتماعی حضور داشته اند که از نظر اساسنامه و عقاید با هم اختلافات بسیاری دارند چگونه می توانند به هنگام زلزله با هم برای اقدام علیه امنیت کشور اجتماع و تبانی کرده باشند ؟ این فعالیت مشترک این گروه ها و طیف های مختلف سیاسی در کنار هم امکان پذیر است ؟ وی همچنین به بحث تبانی قبلی با متهم ردیف اول که در کیفر خواست آمده اشاره کرده و گفته است که با حسین رونقی مللی هیچ آشنایی قبلی و تماسی نداشته و اینکه در کیفرخواست ذکر شده است که همگی متهمان به تبانی قبلی خودشان با متهم ردیف اول از طریق صفحه متعلق به متهم در سایت فیس بوک اعتراف کرده اند کذب است و برای اثبات این ادعا می توان اعترافات اینجاب را مطالعه کرد.

فرید روحانی شهروند بهایی از دیگر امدادگرانی بود که با قرائت نامه ای دفاعیات خود را ارائه کرد در بخشی از این نامه عنوان شده است تنها گناه ما این بوده است که هرگز سقف خانه‌هایمان را از سقف خانه‌های هموطنان آذریمان استوارتر ندیده‌ایم، تنها گناه‌مان این بوده است که نه چشمانمان را سیاه‌تر و نه خونمان را از خون هموطنان آذری‌مان رنگین‌تر نیافته‌ایم . همچنین وی عنوان می کند که رسم متداول در تمام دنیا بسیج عمومی آحاد مردم به قصد پیشبرد هرچه بیشتر روند کمک رسانی در مناطق خسارت دیده است؛ مگر نه اینکه رسانه‌های دولتی از جمله صدا و سیما از روز اول وقوع ضایعه با پخش فراخوان از ملت همیشه در صحنه خواستند تا بار دیگر افتخار ایرانی بودن را به رخ بکشند؟ ریاست محترم دادگاه، دستگاه امنیتی استان تحت چه عنوانی ما شهروندان ایرانی را جدای از ملت دانسته است؟ مبادا این رویداد تنها مجالی برای به رخ کشیدن توان دو نهاد دولتی تبدیل شده باشد… در بخش پایانی نامه آمده است جناب قاضی دوست داشتیم به همان اندازه که به عنوان متهم در این محکمه قضاوت‌مان می‌کنید حقمان را به عنوان شاکی نیز به رسمیت می‌شناختید. اگر اعتقاد به بهائیت، سابقه اتهامات سیاسی و نگاه انتقادی به آنچه امروز بر میهنمان می‌گذرد ما را از این حق سلب می‌کند حرفی نیست… اما آگاه‌مان کنید تا اگر مایی که در جستجوی عدالت در این محکمه قضاوت می‌شویم راه را به اشتباه آمده‌ایم زین پس همه چیز را به محضر عدالت حق واگذار کنیم. در آخر این نکته را ذکر کنیم که آموخته‌ایم و در ذهن خود تکرار می‌کنیم که "امروز انسان کسی است که به خدمت جمیع من علی الارض قیام نماید".

بهروز علوی از فعالان اجتماعی دیگر امدادگری بود که با عنوان اینکه فعالیت های وی در چارچوب قانون بوده از خود دفاع کرده و در مورد اتهام فعالیت تبلیغی علیه نظام گفته است که مصاحبه های اینجانب بر اساس واقعیت ها بوده و با توجه به قانون می خواسته است که مشکلات اشخاص نامبرده را به گوش مسولان برساند .

بر اساس این گزارش، میلاد پناهی پور از دانشجویان دانشگاه آزاد و دانشجوی رشته حقوق جزا بعنوان آخرین نفر دفاعیات خود را به صورت حقوقی ارائه میدهد و در بخشی از دفاعایتش می گوید که کیفرخواست صادره بیشتر توصیفی بوده و می توان از آن بعنوان دل نوشته های معاونت دادستانی تبریز نام برد ، با توجه به اینکه کیفرخواست اساس محاکمه است از قاطی محترم تقاضا دارم به بحث کیفرخواست و موارد ذکر شده در آن دقت فراوانی بکنند . وی دفاعیات خود را ادامه داده و می گوید اگر نهادهای امنیتی نمی خواهند که از دولت و حکومت انتقاد شود و کاستی های آن بیان گردد از این پس ما فقط از دولت تعریف می کنیم.

دیگر متهمان پرونده نیز ضمن دفاع از عملکرد خود در کمپ سرند به ایراد دفاعیات خود پرداختند و همه امدادگران حاضر به اتفاق اتهامات مطرح شده را رد کرده و آن را پرونده سازی نیروی انتظامی و اداره اطلاعات تبریز نامیدند.

در جلسه دادگاه شش وکیل وکالت این امدادگران را بر عهده داشتند. در نهایت دادگاه پس از ۵ ساعت پایان پذیرفت و اعلام شد در روزهای آینده حکم تمامی متهمان این پرونده اعلام خواهد شد.


 
 

Things you can do from here:

 
 

محمد نوری زاد به دادسرا فراخوانده شد.

 
 

Sent to you by Protester via Google Reader:

 
 

via وب سایت رسمی محمد نوری زاد by محمد نوری زاد on 11/19/12

دادسرای فرهنگ و رسانه همان است که یکسال پیش محمد نوری زاد به آن مراجعه کرده و از ضرغامی و مدیر سایت باشگاه خبرنگاران جوان شکایت کرده بود. بخاطر انتشار فیلمهای غیراخلاقی علیه او و خانواده اش. که البته هنوز که هنوز است خبری از نیتجه ی این شکایت و جرم آشکار به وی ابلاغ نشده است. همزمان نیز نوری زاد در همان یکسال پیش به دادگاه ویژه ی روحانیت شکایت برد. از شیخ حسین طائب رییس سازمان اطلاعات و امنیت سپاه. بخاطر ساخت و انتشار فیلم های غیراخلاقی علیه او و خانواده اش. که نیتجه ی این شکایت این بود: شکایت شما از آقای حسین طائب بی مورد است. و: مختومه شدن پرونده. اما اکنون همین دادسرای فرهنگ و رسانه وی را بعنوان "متهم" فراخوانده است.

خود نوری زاد می گوید: دلیل این که بصورت ضربتی مرا احضارکرده اند، شاید بخاطر شکایت آقا مجتبی خامنه ای باشد. که گفته ام هشتصد میلیون تومان از شهرام جزایری پول گرفته. و همو کودتای انتخاباتی سال ۸۸ را مهندسی کرده. کسی که با دستگاههای شنود آقای طائب، در همه ی جلسات و گفتگوهای مسئولین و غیرمسئولین حضور دارد.

نوری زاد می گوید: این احضاریه هر دلیل دیگری نیز اگر داشته باشد حتما و حتما یکجوری به اراده ی بیت و مدعی العموم بیت که در دستگاه قضا جلوس فرموده ربط دارد. گرچه بخاطر شکایت سرداران فربه ی سپاه باشد که گفته ام از بلعیدن تمامیت ایران که هیچ، از بلعیدن همه ی جهان که هیچ، از بلعیدن همه ی دستگاه آفرینش نیز سیر نمی شوند، یا بخاطر شکایت برادران وزارت اطلاعات که در پس پستوهای امنیتی خویش به انجام وظایف قانونی شان مشغولند و من در نوشته هایم به این پستوها نور تابانده ام، و یا بخاطر شکایت فرزند نفرت انگیز واعظ طبسی. که تریلیاردها پول از قِبل آستان قدس رضوی بالا کشیده. و یا بخاطر شکایت یکی از پسران آیت الله خزعلی. که گفته ام دستش توی دست سرداران سپاه است و دو شبکه ی تلویزیونی براه انداخته. و یا بخاطر شکایت قاضی صلواتی که در نوشته ای بر جنازه اش چوب زده ام. یا شاید به مصاحبه هایم با شبکه های خارجی مربوط باشد. و یا نوشته ی آخری ام با عنوان: قهقهه ی مشهور شیطان. که در آن پای عده ای از روحانیان امنیتی و قضایی را به پای خون مرحوم ستار بهشتی کشانده ام. و یا بطرزی باورنکردنی شاید بشکایت خود رهبر مربوط باشد. که مرتب وی را به پاسخگویی فراخوانده ام.

نوری زاد با ساکی از رخت و لباس به دادسرا رفت. با این امید که اگر به زندانی آشنا یا بی نشان منتقل شد، غافلگیر نشده باشد. وی در آخرین سخن به سرنوشت خونبار مرحوم ستار بهشتی اشاره کرد و گفت: نباید اجازه بدهیم خون این جوان بی کس تلف شود. کاری که در این نظام بسیار صورت پذیرفته است. اگر به زندانم فرستادند، پیشتر به خانواده ام گفته ام: نه تلفن، نه ملاقات، و نه پیگیری! سراغی از من مگیرید. یا خودم بیرون می آیم یا جنازه ام.

پشتیبان سایت

سه شنبه سی ام آبان نود و یک


 
 

Things you can do from here:

 
 

Monday, November 19, 2012

بی تقوایی حدی دارد؛ اگر خجالت نمی‌کشید لااقل ساکت باشید

 
 

Sent to you by Protester via Google Reader:

 
 

via سایت خبری تحلیلی کلمه by مانی on 11/19/12

کلمه- علی بردبار: قتل ستار بهشتی، یک بار دیگر اقتدارگرایان را به تکرار سناریوی نخ نمای آنها در فجایعی مثل قتل های زنجیره ای، ترور سعید حجاریان، شهادت صانع ژاله و … کشانده است. اینکه نظام (اسم مستعار جریان حاکم) هیچ سودی از این جنایات نمی برد، منفعتش به دشمنان و فتنه گران می رسد، پس کار، کار آنهاست.

در جریان قتل های زنجیره ای بارها این منطق به کار رفت تا زمانی که سعید امامی و دار و دسته اش لو رفتند. رفیق نزدیک او و هم سفره نهارهای دوشنبه اش، یعنی حسین شریعتمداری در جریان ترور حجاریان نوشت "مگر سعید ما چه کرده بود!" و اثبات می کرد سود ترور او به دشمن می رسد تا اینکه خبر از سعیدی دیگر، این بار "عسگر" از راه رسید. اما مرز وقاحت این بار در جریان شهادت صانع ژاله در ۲۵ بهمن ۸۹ مرزهای تازه ای را در نوردید و او را جاسوس کیهان خواندند که دشمنان و منافقین با کشتن او سود بردند. این منطق وقیح حالا به ستار بهشتی رسیده است. ابتدا جواد کریمی قدوسی، عضو کمیسیون امنیت ملی قتل او را گردن زندانیان سبز بند ۳۵۰ انداخت و بعد، حمید رسائی در پی بسط و تئوریزه کردن این ادعای همکار و هم جناحی اش برخاسته و در هفته نامه ۹ دی نوشت: "یک وبلاگ نویس در حین بازجویی در زندان‌های جمهوری اسلامی به قتل رسیده است. سؤال: چه کسی از این خبر سود می‌برد؟! پلیس یا دستگاه انتظامی چه سودی از این قتل می‌برده؟" باز همان حکایت کهنه، سودش به دشمن رسیده، پس کار ما نیست و کار دشمن است.

بد نیست این بار از موضعی دیگر به بحث با این آقایان بپردازیم. آقای رسائی در این یادداشت مانند اساتیدش در کیهان که مقتولان قبلی را بی خطر، بریده و یا جاسوس می خواند، به معرفی ستار بهشتی پرداخته است. او در این معرفی ستار را فردی بی خطر، کم سواد و در بازجویی ها بریده توصیف می کند و نتیجه می گیرد قتل او هیچ سودی برای حاکمیت نداشته است.

اما چون این بار مقتول نه در خیابان که در دست خودشان کشته شده، کمی دست به عصاتر از کریمی قدوسی آن ادعا را مطرح می کند و می گوید: "موضوع فوت ستار بهشتی از دو بعد «خوش بینانه و بد بینانه» قابل بررسی است. بر اساس فرض خوش بینانه باید گفت که مرگ وی – بر اساس شواهد و دلایلی که تاکنون به دست آمده از جمله اینکه هیچ اثری از ضربه در نقاط حساس بدن وی نیست – امری طبیعی بوده و پلیس در آن نقشی نداشته. بر اساس فرض بدبینانه اما باید گفت که این حادثه‌ای عادی نبوده بلکه دلیل مرگ وی، ‌برخورد فیزیکی بوده که این فرض نیز از دو حال خارج نیست: بر اثر اشتباه یا تقصیر یک مأمور انتظامی بوده و یا نتیجه تعمد و برنامه ریزی معدود افرادی که در درون سیستم انتظامی یا قضایی نفوذ یافته‌اند. به خصوص که ستار بهشتی بعد از انتقال به زندان در بندی مستقر می‌شود که بسیاری از فعالان و عناصر فتنه ۸۸ در آن قرار داشته‌اند و اساسا دست نوشته و نامه‌ای که منتسب به وی است – و اصل آن موجود نیست! ـ توسط این افراد به مسئولان زندان ارائه شده. شاید تأمل در اینکه چه کسی از این موضوع سود می‌برد تا حدودی در نتیجه گیری به ما کمک کند."

به آقای رسائی باید گفت منطقی که وی به کار برده خوب است، به شرطی که به قول حسین شریعتمداری از پله دوم شروع نکند. پیش از اینکه ستار به عنوان کارگر ساده، وبلاگ نویس معترضی شود که به قول رسائی "میزان مراجعه به وبلاگ وی کمتر از گمنام‌ترین سایت‌های خبری بوده" افرادی در همین حدود اشتهار ستار و البته با شرافت کمتر، خیلی کمتر از او، به مدد حزب پادگانی و نظارت استصوابی، وکیل مجلس و رئیس جمهور و وزیر شدند و از قضا تاکنون بیشترین سود را به دشمنان، با نوع حکومتداریشان رسانده اند.

اسرائیل با چه هزینه ای می توانست سودی را که احمدی نژاد با نفی هولوکاست به آنها رساند، کسب کند؟ طرح ها و لوایحی که این مجلس برآمده از اراده شورای نگهبان با همکاری دولت به انجام رسانده تا اقتصاد کشور را به ورطه نابودی بکشاند، مگر به سود دشمنان تمام نشده است؟ مگر مجلسیان پابه پای دولت احمدی نژاد تنش زایی در روابط بین الملل را بر نظام تحمیل کرده اند؟ مگر سود این برنامه ها را همان دشمن ادعایی آقایان نبرده است؟ آیا همین آقای رسائی، وجودش و هر کلامش دشمن شادکن نیست؟ سرمایه های انسانی و مدیریتی کشور را مگر امثال رسائی به حبس و حصر نکشانده اند؟ بر اساس منطق آقای رسائی، این حرف اغراق نیست که اصلا فلسفه وجودی او و همدستانش سود بردن دشمن است.

رسائی در این یادداشت پر از وقاحت، در جای دیگری به جای پاسخ به این پرسش که با وجود اخبار قبلی منتشره در کلمه درباره زیر شکنجه بودن ستار، چرا امثال او در مجلس به دادش نرسیده اند، می نویسد: "اینکه این رسانه‌ها چگونه گام به گام به تعقیب این سوژه پرداخته و اطلاعات را از کجا با این سرعت دریافت کرده‌اند، خود جای تأمل دارد". عجب! یعنی حالا جای پرسشگر و پاسخگو باید عوض شود. مهم نیست که چرا با وجود اطلاع رسانی قبلی در رسانه ها و شکایت مظلومانه ستار در مدت حضورش در بند ۳۵۰، او را تا حد مرگ شکنجه کرده اند، بلکه رسانه ها باید منابع خود را به عرض آقای رسائی برسانند تا سرنوشت ستار برای آنها نیز رقم بخورد!

یادمان نرفته که پس از دریافت اخبار تایید نشده ای از شهادت ستار بهشتی، خبرها با تردید روی خروجی رسانه ها قرار می گرفت. گوئی خوشبینانه منتظر رکب خوردن رسانه های سبز بودیم که ستار زنده است و ۲۰٫۳۰ شروع کند که باز سبزها مانند ماجرای سعیده پورآقایی، دروغ به خورد مردم داده اند. ماجرایی که آن هم ساخته و پرداخته دستگاه امنیتی حاکم بود، اما این بار "این سفر آن گرگ یوسف را درید". این بار خبر درست بود و تمام مدت ۵ روز سکوت خبری قاتلان و همدستان و توجیه گران قتل ستار برای ساختن سناریویی برای توجیه مرگ او به این حد تکراری و نخ نما از از توجیه جنایت رسید.

اما ماجرای بازجویی های ستار چه بود؟ آیا بازجویی از او فقط برای پذیرش مسئولیت نوشته های وبلاگش بود که هم کریمی قدوسی و هم رسائی گفته اند، اعتراف و پذیرش مسئولیت نوشته های آن وبلاگ از سوی ستار بهشتی، دیگر شکنجه او را بلاموضوع می کرد؟ خیر، حتما این دو می دانند که ستار فقط وبلاگ نویسی نمی کرد و حداقل متهم بود به خبرنگاری برای رسانه های منتقد و برای این موضوع و احتمالا گرفتن اعترافاتی وسیع تر، تحت شکنجه های وحشتناک و مرگ آور پلیس فتا بوده است. منتها اگر این اتهام نیز متوجه ستار نبود، باز تصور مرگ او زیر شکنجه امر غریبی نبود. مگر کم بودند جوانان بی گناه و معترضان ساده ای که برای اعتراف گیری های آقایان تحت سخت ترین شکنجه های روانی و فیزیکی قرار گرفتند؟ مگر اعترافاتی که در دادگاه های عمومی پخش شد با رضایت همان متهمان در برابر دوربین ها گفته شد؟ مگر روز قبل از دادگاه ها، در برابر قاضی و بازجوها و شخص دادستان، آن دادگاه ها را برای نمایش فردایش، تمرین نکرده بودند؟ شکنجه بی گناهان در زندان چه چیز تازه ای است که اینقدر با تعجب از آن یاد می کنید؟

و بالاخره به آقای رسائی باید گفت: جریان آنها از کشته شدن زهرا کاظمی جز ضرر، هیچ نبرد، از قتل های زنجیره ای نیز که برخلاف مواردی همچون زهرا کاظمی و احتمالا ستار بهشتی، کاملا برنامه ریزی شده بود، هیچ طرفی نبست. مساله این ها نیست، مساله این است که بخش مهمی از مدعیان حاکم بر نظام توان تشخیص و عمل به مصالح نظام و کشور را ندارند و به نظر باید گفت حسب اقتضای طبیعتشان، هر از چندی یکی را در زندان ها می کشند. آقای رسائی، خود شما جز وقاحت و پایمال کردن خون یک بی گناه، چه هنر و برازندگی دیگری داری که بر مسند وکالت مجلس جلوس کرده ای؟ البته می دانید و می دانیم همان هنر برای کسب جایگاهی بالا در جناح شما کفایت می کند، همان طور که پیش از شما، امثال حسین شریعتمداری با تکیه بر همین هنر، ارج و قرب بالایی در جناحتان یافتند. جناحی که "وقاحت گرا" نام بامسماتری برای آن است تا "اصولگرا"، وگرنه در برابر کشتن یک انسان بی گناه، کمترین کاری که می کردند معرفی و مجازات قاتلان و کناره گیری خود بود، نه تحقیر مقتول و متهم کردن مخالفان به قتل.بی تقوایی حدی دارد. اگر از خجالت نمی میرید، ساکت باشید.

در همین باره بخوانید:

یک نماینده مجلس پس از شنیدن خبر ستار بهشتی از حال رفت!

 


 
 

Things you can do from here: