Monday, March 4, 2013

ابراز نگرانی از وضعیت مهدی خزعلی پس از دو ماه اعتصاب غذا

 
 

Sent to you by Protester via Google Reader:

 
 


جرس: با گذشت ۶۴ روز از اعتصاب غذای اعتراضی مهدی خزعلی در بند امنیتی زندان اوین، ماموران وزارت اطلاعات با وجود وضعیت جسمی نامناسب، همچنان مانع از آزادی او می شوند.


پسر مهدی خزعلی روز گذشته در صفحه ی فیس بوک خود نوشت: امروز شصت و سومین روز اعتصاب غذای بابا بود. ساعت ۶ بعد از ظهر تلفن منزل به صدا در آمد. گوشی را برداشتیم، صدایی که گواه شصت و سه روز اعتصاب بود و بابایی که بعد از این همه مدت اعتصاب از شدت ضعف نمی توانست روی پای خود بایستد و بعد از چند دقیقه ایستاده صحبت کردن می گوید: پاهایم سست شده و نمی توانم بایستم پس خداحافظی می کنم.


بر اساس گزارش ها، مهدى خزعلى که حدود ۴ماه است در سلولى کوچک و فاقد امکانات اولیه نگهداری می شود، از حدود ٢ماه پیش به قید وثیقه، فک بازداشت شده و باید آزاد شود، اما وزارت اطلاعات مانع از آزادی وی می شود. هفته گذشته نیز قاضی بار دیگر حکم به آزادی این زندانی سیاسی داد اما وی هنوز در حبس است.

 

 

 


 
 

Things you can do from here:

 
 

Sunday, March 3, 2013

اختصاصی جرس؛ محرومیت مهدی کروبی از امکانات اولیه

 
 

Sent to you by Protester via Google Reader:

 
 


مژگان مدرس علوم
جرس: بیش از دو سال از حبس رهبران جنبش سبز می گذرد. حاکمیت در حالی مدعی است که مهدی کروبی از رهبران جنبش سبز در حصر خانگی بسر می برد که وی در یک ساختمان اداری نگهداری می شود. این ساختمان فاقد امکانات اولیه یک آپارتمان مانند آشپزخانه است و به دلیل وضعیت این ساختمان اداری، مهدی کروبی ماههاست که از هواخوری و آفتاب محروم است و در سه ماه گذشته تنها زمان انتقال به بیمارستان توانسته از هوای آزاد استفاده کند.  

فشارها و سختگیری های غیرمتعارف نسبت به مهدی کروبی در حالی رو به افزایش است که در هفتم اسفند ماه از شبکه یک صداوسیما مستندی با عنوان "مثلث" در جهت تخریب شخصیت او پخش شد. در این مستند فردی بنام محمود زمانی مدعی شد که رابط مهدی کروبی با ضد انقلاب خارج کشور بوده است.


پس از پخش این مستند، خانواده کروبی با اشاره به پیام تاریخی امام حسین در روز عاشورا مبنی بر این که "اگر دين نداريد و از روز قيامت نمى ترسيد لااقلّ در زندگى دنياتان آزادمرد باشيد" به ادعا های مطرح شده در برنامه مثلث پاسخ گفتند. خانواده مهدی کروبی، در پی پخش این مستند نامه ای را منتشر و توصیه کرده اند به جای توسل به این شیوه ها، دادگاهی علنی و منصفانه برگزار شود تا مهدی کروبی "گنجینه انقلاب و کشور در کنار استماع اتهامات بی پایه، ادله خود را مبنی بر انحراف انقلاب در کنار اسرار نهفته اش فاش سازد."


یکی از اعضای خانواده کروبی تاکید کرده که علیرغم کنترل کاهش وزن و بهبود نسبی سیستم گوارشی، وضعیت جسمی ایشان هنوز به حالت عادی بازنگشته و بنا به توصیه پزشکان دستگاه امنیتی، وی باید تحت مراقبت دایم قرار گیرد. علیرغم ضعف جسمانی، کروبی که پیش بینی هایش از چنین روزی تحقق پیدا کرده از لحاظ روحی در شرایط بسیار عالی قرار دارد. او همواره در ملاقات های فرزندان بر حقانیت جنبش و مطالبات به حق مردم تاکید می کند و وضعیت امروز را ناشی از عدم توجه حاکمیت نسبت به هشدارهای نیروهای اصیل انقلاب و دوری از مردم می داند. ایشان به خانواده گفته اند که "در حال حاضر دسترسی به اخبار آزاد ندارند و تنها منبع دسترسی شان به اخبار رسانه ملی و روزنامه جام جم و اطلاعات است که از سه ماه قبل در اختیارشان گذاشته شده است. ایشان بارها تاکید کردند که تنها راه موجود برای حاکمیت، بازگشت به مردم است. کروبی همچنین بر مواضع و مطالباتی که در بیانیه ها یش مطرح شده پافشاری کرده است."


مروری بر آنچه بر مهدی کروبی در دو سال حبس گذشت


روز بیست و یکم بهمن 1389 ماموران امنیتی منزل کروبی را به محاصره در آوردند و از ورود اعضای خانواده و خروج فاطمه کروبی جلوگیری کردند.


دوشنبه 25 بهمن بدنبال حضور گسترده مردم در خیابان های تهران که به دعوت میرحسین موسوی و مهدی کروبی در همراهی با انقلاب های مردمی جهان عرب صورت گرفت، خطوط ارتباطی رهبران جنبش سبز با بیرون توسط نیروهای امنیتی قطع شد.


ازبامداد 26 بهمن به مدت 6 شب هر شب حدود 50 نفر لباس شخصی روبروی منزل کروبی تجمع کردند و با اهانت به این روحانی، مهندس موسوی، بیت امام و هاشمی رفسنجانی به تخریب منزل آنان پرداختند.


بامداد 2 اسفند با همکاری ماموران امنیتی عده ای از اوباش حکومتی به درون مجتمع رفتند و بمب صوتی درون آپارتمان مهدی کروبی انداختند.


عصر دوم اسفند برابر با میلاد رسول اکرم و امام جعفر صادق بیش از 60 مامور امنیتی به منزل یورش برده و تا صبح سوم اسفند به تفتیش، بازرسی و توقیف اموال منزل کروبی و سایر شرکای مجتمع مبادرت کردند. ماموران امنیتی درون آپارتمان شخصی کروبی حضور پیدا کرده و او را به همراه همسرش فاطمه کروبی در اتاق های مجزا محبوس کردند.


مهدی کروبی در آخرین پیامش پیش از یورش ماموران، آمادگی خود را برای محاکمه در یک دادگاه علنی اعلام ‌و خطاب به سران حکومت گفت‌: "اگر غیرت و شجاعت دارید‌ لااقل مانند حکومت شاه رفتار کنید که اگر مبارزانی مانند طالقانی‌، گل‌سرخی‌، بخارایی و ده‌ها مبارز با اندیشه‌های متفاوت به بند می‌کشید اجازه انتشار محاکمات آن‌ها در رسانه‌ها را می‌داد."


مدتی بعد، به علت تصرف مجتمع مسکونی توسط ماموران امنیتی و عدم اجازه ورود و خروج به سایر شرکای مجتمع، مهدی کروبی با غیر قانونی و شرعی خواندن این عمل خواستار انتقال به مکانی دیگر شد.


فاطمه کروبی در نامه خود به رئیس قوه قضائیه چنین نگاشت: "این تصرف خلاف شرع و قانون موجب برخورد جدی آقای کروبی در موارد متعددی گردید. از روز اول اقای کروبی اعلام کردند که اماده انتقال به هر مکانی از جمله زندان اوین هستند اما راضی به تصرف نامشروع و غیر قانونی اموال سایر شرکاء نمی باشند."


در اول ماه رمضان برابر با 9 مرداد 1390 ، مهدی کروبی به یک آپارتمان یکخوابه اداری متعلق به مجمع اسلامی بانوان در هفت تیر منتقل شد. کروبی به همراه 6 مامور امنیتی به مدت 110 روز در این آپارتمان محبوس شد. فاطمه کروبی بدلیل کوچک بودن مکان و عدم امکان حضور در این محیط از حصر خارج و مقرر شد کروبی به همراه همسرش به مکانی که خانواده تهیه می کند منتقل شود. در اول شهریور ماه منزلی در جماران تهیه و خانواده خواستار انتقال کروبی به منزلش به همراه همسرش شدند.


دستگاه امنیتی با اشاره مقامات حکومتی از این کار سرباز زد و در آبان ماه کروبی را در یکی از ساختمان اداری معروف به "خانه امن" وزارت اطلاعات محبوس کردند. برای آنکه به جهانیان بگویند او در خانه خود محبوس است، ماهانه بخشی از هزینه زندان و زندانبان را از خانواده کروبی مطالبه کردند. دوران حبس این معتمد امام در شرایط سخت و تنهایی آغاز شد.

مهدی کروبی در شرایطی دوران حصر خود را به ادعا مقامات امنیتی می گذراند که تنها در یک مورد چهار ماه از کلیه حقوق یک زندانی نظیر ملاقات، هواخوری، روزنامه و تلفن محروم بود. فشارها و شرایط ایزوله تا حدی افزایش یافت که روزانه زندانبانان تنها یکبار درب آپارتمان را برای دادن مایحتاج ضروری دقایقی می گشودند. دوبار صبح و شب از طریق آیفون با ایشان تماس برقرار می شد. مهدی کروبی در این مدت حتی حق دسترسی به هوای آزاد را نداشت.


فاطمه کروبی نامه ای به رئیس قوه قضائیه نوشت و به این کار اعتراض کرد.او در این نامه آورده بود: "در بدعت جدید حاکمیت هزینه زندان و زندانبانان را بر عهده خانواده گذاشته تا به جهانیان بگوید کروبی در خانه خود زندانی است!!! آیا جنابعالی فکر می کنید عاقلی در این کره خاکی پیدا می شود که آن زندان تحمیلی را منزل کروبی تلقی کند؟ آیا سکوت دستگاه قضائی موجب این بدعت در دستگاه امنیتی نمی گردد که در اینده هزینه بازداشتگاه های خود را از خانواده زندانیان مطالبه کند؟ و آیا چنین رفتاری را شایسته کشوری است که خود را ام القرای جهان اسلام می خواند، می دانید؟"


در پی بیماری و وخامت حال مهدی کروبی و کاهش وزن شدید، پزشک اطلاعات، دستور انتقال وی را به بیمارستان داد. او زمانی این دستور را صادر کرد که در مدت حبس دو بار حال جسمانی مهدی کروبی رو به وخامت رفته و ماموران ساعت ها بعد متوجه شده بودند. نهایتا پس از پیگیری و مصاحبه های مکرر خانواده مهدی کروبی تنها یکبار به بیمارستان لاله منتقل شد تا اقدامات کلینکی و پاراکلینکی توسط پزشکان مورد اعتماد صورت پذیرد. استقبال تیم پزشکی و پرستاری و مردمی که کروبی را در بیمارستان دیدند به نحوی بود که مقامات امنیتی را در بهت و ناراحتی قرار داد.


با توجه به پرونده پزشکی مهدی کروبی، پزشک اطلاعات توصیه می کند که وی نباید تنها باشد و ماموران باید بیشتر به او سر بزنند و حتی در کنارش حضور داشته باشند. و از آن زمان، فاطمه کروبی از طریق هماهنگی با ماموران امنیتی توانسته در زمان های مشخصی به آپارتمان تردد کند.


فاطمه کروبی پیشتر در گفت و گویی با جرس با بیان اینکه حصر چارچوب خاص خود را دارد گفته بود که الان نزدیک به دو سال است که از این شرایط می گذرد و شرایط نگهداری مهدی کروبی نه حصر است نه زندان.


خانواده کروبی بارها تاکید کرده اند که از این به بعد هزینه زندان و زندانبان را پرداخت نخواهند کرد و حاکمیت باید ایشان را بعد از دو سال به منزلشان در جماران منتقل کند. از سوی دیگر پزشک مورد اعتماد خانواده دسترسی به پرونده پزشکی مهدی کروبی و مراحل درمانی وی را امری ضروری و لازم دانسته است.


در این دوران ملاقات خانواده مدتها قطع بود و تنها مدت کوتاهی است که هفته ای یکبار به خانواده اجازه ملاقات داده می شود. اما حسین کروبی، فرزند ارشد مهدی کروبی نزدیک به پنج ماه است که از ملاقات پدر خود محروم است.


نکته قابل تاکید این است که مهدی کروبی 18 ماه از این حبس غیرقانونی را در تنهایی گذرانده است. او حتی از دسترسی به کتابخانه خود محروم است.


در این دو سال خانواده مهدی کروبی همچون فرزندان میرحسین موسوی از برخوردها و فشارهای غیرقانونی بی نصیب نبودند. فشارها تا آنجا پیش رفت که حسین کروبی حکم محکومیت شش ماه حبس دریافت کرد.


در آستانه روز ۲۵ بهمن و دومین سالگرد حبس رهبران جنبش نیز؛ ماموران امنیتی با یورش به منزل حسین کروبی اقدام به تفتیش و بازرسی منزل کرده و پس از انتقال وی به دادسرای اوین، ساعاتی وی را تحت بازجویی قرار دادند.


همچنین در ادامه تشدید فشارها بر خانواده کروبی، محمدتقی کروبی، مدرس تعلیق شده دانشگاه نیز به یکی از شعبه های مستقر در اوین احضار شد. این استاد دانشگاه ابتدا در مهر ماه سال ۱۳۸۹ با دستور مقامات امنیتی از تدریس در دانشگاه محروم شد و بدنبال حضور پرشور مردم در ۲۵ بهمن ۱۳۸۹ در پاسخ به دعوت آقایان کروبی و موسوی در راهپیمایی حمایت از بهار عربی در مصر و تونس؛ در اسفند همان سال وضعیت هیات علمی اش به حالت تعلیق در آمد.

 

 

 


 
 

Things you can do from here:

 
 

Saturday, March 2, 2013

رهبران جنبش سبز به دلیل حق گویی و محبوبیت در حصر هستند

 
 

Sent to you by Protester via Google Reader:

 
 

via سایت خبری تحلیلی کلمه by مانی on 3/1/13

اردشیر امیرارجمند سخنگوی شورای هماهنگی راه سبز امید در نشست جانبی شورای حقوق بشر سازمان ملل در ژنو تاکید کرد که اساسا بازداشت‌ها و حصر‌ها خلاف قوانین داخلی و معاهدات بین‌المللی ایران است.

بنا به گزارش های رسیده به کلمه، بیست و دومین نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در ژنو از روز ۲۵ فوریه آغاز و تا روز ۲۲ مارس ادامه دارد و همزمان با نشست اصلی، نشست های جانبی از سوی سازمان‌های غیر دولتی در محل ساختمان شورای حقوق بشر به بررسی موضوعی و منطقه‌ای وضعیت حقوق بشر در کشورهای گوناگون می‌پردازند که در همین راستا امروز نشستی جانبی با موضوع بررسی حقوق بشر در ایران در در سالن ۲۳ ساختمان شورای حقوق بشر در ژنو برگزار شد.

در این نشست اردشیر امیرارجمند مشاور ارشد میرحسین موسوی، پروین بختیارنژاد روزنامه‌نگار و فعال حقوق زنان، رضا تاجیک روزنامه‌نگار، محمد صادقی فعال سیاسی و حسن فرشتیان حقوقدان سخنرانی و در پایان به پرسش های حضار پاسخ دادند.

اردشیر امیرارجمند: مردم ایران سناریوهای اعتراف گیری را باور نمی‌کنند

اردشیر امیرارجمند، مشاور ارشد میرحسین موسوی در این نشست با اشاره به روندی که منجر به حصر رهبران جنبش سبز شد گفت: «اساساً این بازداشت‌ها و حصر‌ها خلاف قوانین داخلی و معاهدات بین‌المللی ایران است.»

وی با ابراز نگرانی نسبت به وضعیت جسمانی مهدی کروبی، زهرا رهنورد و میرحسین موسوی گفت: «پیش از اینکه این افراد، گرفتار حصر شوند از سلامتی کامل جسمانی برخوردار بودند در حالی که در حال حاضر تماماً بیمار هستند و ما اطلاعی از شرایط نگهداری و کیفیت غذایی که به این افراد داده می‌شود نداریم.»

سخنگوی شورای هماهنگی راه سبز امید همچنین با اشاره به پخش برخی اعترافات تلویزیونی از رسانه ی به اصطلاح ملی تأکید کرد این اعترافات ساختگی است و دیگر کسی در میان مردم ایران این سناریوها را باور نمی‌کند.

حسن فرشتیان: رهبران جنبش سبز به دلیل حق گویی و محبوبیت در حصر هستند

در ادامه ی این مراسم حسن فرشتیان، حقوقدان با بررسی حقوقی «حصر رهبران جنبش سبز» و با اشاره به بند‌های مختلف اعلامیه جهانی حقوق بشر، تأکید کرد: اصول اعلامیه جهانی حقوق بشر در حصر رهبران جنبش سبز نقض شده است و امکان حق شکایت قانونی از آن‌ها سلب شده؛ این افراد هیچ گونه حریم خصوصی ندارند.

فرشتیان با تاکید بر اینکه این حصر‌ها و حبس‌ها هرگز در قوانین بین‌المللی و قوانین ایران وجود ندارد، ادامه داد: «این افراد به دو دلیل حصر شده‌اند دلیل ابتدایی محبوبیت و نفوذ این افراد در جامعه دارند و دوم حقگویی ایشان و دفاع از حقوق مردم بوده است.»

این حقوق‌دان در انتها از رسانه‌ها خواست تا صدای مردم تحت فشاری باشند که در ایران صدایی ندارند.

پروین بختیار نژاد: خواسته ما انتخابات آزاد و ایجاد روند دموکراتیک در ایران از طریق روش‌های مسالمت آمیز است

در بخشی دیگر از این برنامه پروین بختیارنژاد، روزنامه‌نگار و فعال حقوق زنان، گفت: «ایران در برهه حساسی به سر می‌برد که مشکلات فراوانی گریبان مردم را گرفته است. نهادهای صنفی و اجتماعی زیادی به علت فشارهای امنیتی تعطیل شده‌اند این در حالی است که جامعه ایران با بحران‌های فراوانی در عرصه اجتماعی مواجه است.»

این فعال حقوق زنان با اشاره به تعداد بالای زنان زندانی از جمله نسرین ستوده، بهاره هدایت، نرگس محمدی و کشته شدن هاله سحابی، رفتار خشن حاکمیت را نشانه عدم مقبولیت نظام در میان مردم ایران دانست.

وی همچنین با اشاره به کودکان زندانی که به اجبار با مادر خود هم‌اکنون در زندان حضور دارند، تاکید کرد: این مسئله فشارهای روحی و روانی فراوانی بر این مادران و فرزندان وارد می‌کند.

بختیار نژاد در پایان خاطرنشان کرد: خواسته ما انتخابات آزاد و ایجاد روند دموکراتیک در ایران از طریق روش‌های مسالمت آمیز است.

محمد صادقی: انتخابات آتی نمایشی بیش نخواهد بود

محمد صادقی فعال سیاسی و عضو و شورای مرکزی ادوار تحکیم نیز در این نشست به ایراد سخن پرداخت و گفت: «اکنون در آستانه انتخاباتی دیگر در جمهوری اسلامی هستیم، اما زندانیان سیاسی همچنان در زندان هستند و دو کاندیدای انتخابات قبلی همچنان در حصر هستند و امکان فعالیت رسانه‌ها وجود ندارد اما رهبری مدعی انتخابات آزاد در ایران است.»

به گفته ی وی، ایران هیچ تلاشی برای تطبیق قوانین و عمل‌کرد خود با قوانین و معاهدات بین‌المللی نمی‌کند.

صادقی با اشاره به نظارت استصوابی در ایران به تضاد این اصل در قوانین ایران با معاهدات بین‌المللی امضا شده از سوی ایران اشاره کرد و گفت: «انتخاباتی که در ماه‌های آتی برگزار خواهدشد، نمایشی بیش نخواهد بود.»

وی آزادی زندانیان سیاسی، آزادی مطبوعاتی و رسانه‌ها، انتخابات آزاد سالم رقابتی و حذف نظارت استصوابی وصیانت از ‌آراء را خواسته جنبش سبز ایران و راه برون رفت از وضعیت فعلی توصیف کرد.

عبدالرضا تاجیک: روزنامه نگاران مستقل در ایران تحت فشار و تهدید هستند

عبدالرضا تاجیک، روزنامه‌نگار و فعال ملی مذهبی، به عنوان آخرین سخنران این نشست که سخنرانی خود را به وضعیت روزنامه‌نگاران و روزنامه‌نگاری در ایران اختصاص داده بود، گفت: «قدرت سیاسی در ایران حیات این صنف را نشانه گرفته است.»

عبداارضا تاجیک با اشاره به بازداشت گسترده روزنامه نگاران در کشور، گفت: «روزنامه نگاران مستقل در ایران همواره تحت فشار و تهدید بوده‌اند و بسیاری از روزنامه نگاران نامی ایران در حال حاضر در زندان هستند و یا ادامه کار روزنامه‌نگاری برای بسیاری از آن‌ها نا‌ممکن شده است و همچنین بسیاری مجبور شده‌اند از ایران خارج شوند.»


 
 

Things you can do from here:

 
 

Tuesday, February 26, 2013

Ariana Greenfields added you to his circles and invited you to join Google+

Ariana Greenfields added you to his circles and invited you to join Google+.
Join Google+
Google+ makes sharing on the web more like sharing in real life.
Circles
An easy way to share some things with college buddies, others with your parents, and almost nothing with your boss. Just like in real life.
Hangouts
Conversations are better face-to-face. Join a video hangout from your computer or mobile phone to catch up, watch YouTube videos together, or swap stories with up to 9 of your friends at once.
Mobile
Lightning-fast group chat. Photos that upload themselves. A bird's-eye view of what's happening nearby. We built Google+ with mobile in mind.
You received this message because Ariana Greenfields invited protestor09.greenprotest@blogger.com to join Google+. Unsubscribe from these emails.
Google Inc., 1600 Amphitheatre Pkwy, Mountain View, CA 94043 USA

Monday, February 25, 2013

حضور سپاه در نفت، دهن‌کجی به متخصصان ایرانی است

 
 

Sent to you by Protester via Google Reader:

 
 

via BamdadKhabar | بامدادخبر by Editor on 2/24/13

Jaleh_Vafa_1

بامدادخبر – یوحنا نجدی: اقتصاددانان هر روز درباره آینده اقتصادی ایران از منظرهای گوناگونی هشدار می‌دهند؛ هشدارهایی که البته ایرانیان به شکل‌های مختلفی آن را در زندگی روزمره‌شان لمس می‌کنند. با این وجود، بر کسی پوشیده نیست که بخش بزرگی از ناکارآمدی‌های کنونی در عرصه اقتصاد ایران، به وضعیت سیاسی و در واقع، اقتصاد سیاسی جمهوری اسلامی مبتنی بر درآمدهای نفتی باز می‌گردد. در این باره و همچنین چشم‌انداز پیش روی گروه‌های سیاسی اپوزیسیون در ارتباط با مدیریت منابع نفتی در دوران بعد از جمهوری اسلامی، گفتگو کردیم با خانم «ژاله وفا»، فعال سیاسی، عضو هیات تحریریه نشریه انقلاب اسلامی در هجرت و نیز عضو مجامع اسلامی ایرانیان از سال ۱۳۶۰ تا به امروز. از این تحلیل‌گر سیاسی-اقتصادی تاکنون مقالات متعددی درباره نفت، بودجه و مافیای اقتصادی جمهوری اسلامی منتشر شده است. وی معتقد است که «هر سه دولت آقایان رفسنجانی، خاتمی و احمدی‌نژاد به نوبه خود در دست‌یازی سپاه بر اقتصاد کشور نقش داشته‌اند». او هم‌چنین در ارتباط با آینده اقتصاد ایران بر تولیدمحوری تاکید می‌کند.

بامدادخبر: سرکارخانم وفا؛ با تشکر از فرصتی که در اختیار «بامدادخبر» قرار دادید. نفت همواره نقش پررنگی در اقتصاد و سیاست جمهوری اسلامی ایران ایفا کرده است. از طرف دیگر، در دوران ریاست جمهوری آقایان هاشمی و خاتمی، تلاش‌هایی برای خصوصی‌سازی و کاهش وابستگی به نفت در اقتصاد صورت گرفت. شما نتیجه این تلاش‌ها را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

ژاله وفا: با عرض سلام و سپاس از اینکه این فرصت را در اختیار من قرار دادید. در پاسخ به سوال اول شما عرض می‌کنم: برنامه‌های به اصطلاح «توسعه»‌ای که در چهارچوب نظام ولایت فقیه تنظیم شوند از ابتدا مسلم است که مختصات ضد رشد دارند. چرا که واضعان آن درک مبتنی بر استقلال و آزادی نداشته و ندارند تا متوجه شوند هرمشکلی اعم از سیاسی یا اقتصادی به مثابه یک موجود زنده، هم محیط زیست دارد وهم ایجادکننده. ایجادکننده مشکلات اقتصادی ایران ماهیت نظام ولایت فقیه است. از این رو واضعان برنامه‌های «توسعه» بر مدار قدرت، مشکلات اقتصادی را همانند یک شئ تلقی می‌کنند و متوجه نبوده و نیستند که در هر نظامی که خود مساله‌ساز است، انتظار حل مساله امری عبث است. چرا که بدیهی است نظامی که سیاستش بر بحران سازی و مساله سازی است و از قبل وجود بحران و مساله سازی گذران عمر می‌کند، قصد و تمایلی به حل آن مسائل و بحران‌ها را نیز ندارد و گرنه به ایجاد آن‌ها دست نمی‌یازید! امرهای واقع اقتصادی کشور و وضعیت بحران زده و نابسامان کشور خود اقوی دلیل بر فرضی و غیر واقعی و خیالاتی بودن اهداف «برنامه» ریزی‌های کلان مسئولان نظام ولایت فقیه است. 

در ادبیات «برنامه»نویسی این نظام همواره، جای خالی مجموعه‌ای از اهداف قابل پیگیری از قبیل برنامه‌های درست سنجیده شده متناسب با واقعیات جامعه و نیازهای واقعی مردم، کاهش واقعی اتکای بودجه به درآمد نفتی، تسهیل رشد اقتصادی، ثبات اقتصاد کلان، برقراری امنیت اقتصادی، انضباط مالی و پولی واقعی و نه وصوری، نظام توزیع درآمدی عادلانه و… مشهود است. سرنوشتی که برنامه‌های دوم وسوم و چهارم این نظام بدان گرفتار شده‌اند نیز شاهد این مدعاست. مطالعه متون ۵ برنامه به اصطلاح «توسعه» در این نظام واضح می‌کند که برنامه‌های «توسعه» این نظام هم در تشخیص وضعیت و وضعیت سنجی مسائل کشور، هم در ارزیابی و تشخیص نظام اهداف، هم در تخصیص امکانات و هم عوامل موثر در اجرا و برنامه‌های عملیاتی و تنظیم سازماندهی اجرایی و… اشکالات اساسی و ساختاری وجود دارد و اصولا به مشکلات اقتصادی کشورو عامل‌ها و راه حل‌ها در این برنامه‌ها منفرد از یکدیگر و نیز منتزع ازسایر جنبه‌های انسانی فرهنگی واجتماعی -سیاسی نگاه می‌شود. اینجانب در بخش دوم مقاله «بودجه ۸۹ آینه قصد نظام در شکستن مقاومت ایران» در ۱۳ مورد رد پای وابستگی بودجه به نفت را مشخص کرده ا م و همچنین نقشی را که نفت خام کشورهای ما در اقتصاد مسلط ایفا می‌کنند و ارزش افزوده‌ای که ایجاد می‌کند را شرح داده‌ام. همچنین در ۶ مقاله تحت عنوان «کالبد شکافی مافیای نفتی» طرق مختلف و ساز و کار خورد و برد درآمدهای نفتی که در بودجه ملحوظ نمی‌شود و از این رو به حساب خزانه نیز وارد نمی‌شود را مورد بررسی قرار داده‌ام. 

در دوران ریاست جمهوری آقای هاشمی رفسنجانی درآمد نفتی ایران با استناد به آمارهای خود نظام به دلیل وقوع جنگ خلیج فارس افزایش یافت و به ۱۴۱.۷ میلیارد دلار طی هشت سال رسید. به عبارت دیگر کل درآمد نفتی دولت هاشمی رفسنجانی بر حسب ارزش امروز دلار برابر به ۲۸۳.۴ میلیارد دلار می‌رسد که چیزی فرا‌تر از ۳۵ میلیارد دلار در سال است. به آن اگر استقراض‌های خارجی را نیز بیفزاییم که رکورد آن در این دولت شکسته شد (حجم بدهی‌های خارجی در سال ۷۳ به ۲۳ میلیارد دلار رسید) و غالبا صرف افزایش واردات گردید (در سال ۶۸ به ۱۶.۵ میلیارد دلار، در سال ۶۹ به ۲۲.۳ میلیارد دلار و در سال ۷۰ به ۳۰.۹ میلیارد دلار). در واقع امر «تلاشی» از سوی دولت رفسنجانی برای کاستن از وابستگی اقتصاد ایران به نفت نه تنها انجام نیافته، بلکه روند عکس آن را در پیش گرفته بود. افزایش واردات در دوران وی آنهم با درآمدهای نفتی و قرضه خارجی از طرفی سبب رشد تورم و از طرف دیگر باعث شد تا کسری تراز حساب جاری در سال ۱۳۷۰ به ۱۱.۴ میلیارد دلار برسد. این میزان کسری نیز خود رکوردی در تجارت خارجی ایران تا آن زمان به شمار می‌رفت. طرح خصوصی سازی دولت وی نیز در واقع در سایه درآمدهای نفتی و قرضه خارجی منجر به ظهور طبقه جدید و نوکیسه‌ای شد که از راه دلالی و ایجاد شرکت‌های متعدد ثروت‌های کلانی را به دست آوردند و در واقع مافیای مالی شکل جدیدی به خود گرفت. 

با روی کار آمدن دولت آقای خاتمی در سال ۷۶ این دولت البته در نیمه دوم سال ۷۶با کاهش قیمت نفت در بازارهای جهانی مواجه شد و روند رکود فعالیت‌های اقتصادی عمیق‌تر شد. برنامه سوم «توسعه» با گرایش روشن به خصوصی سازی و کاهش تصدی دولت در فعالیت‌های اقتصادی و تمهید حساب ذخیره ارزی برای اجتناب از اثر نوسانات درآمد نفت بر اقتصاد نوشته شد. در دید دولت خاتمی خصوصا وزیر نفت وی، آقای زنگنه (که وزیر نفت دوران هاشمی نیز بود) نفت جز منبع درآمد نقشی دیگری در اقتصاد نداشت. این‌جانب در دوران حکومت هاشمی و نیز خاتمی مقالات متعددی در نقد سیاست‌های نفتی این دو دولت انتشار داده‌ام. همین نگاه مخرب به نفت به عنوان تنها منبع درآمدی باعٍث شده بود که آقای زنگنه وزیر نفت دولت آقای خاتمی اینگونه آرزوی استخراج ۷ میلیون بشکه نفت و فروش و صدور آن را بصورت خام در سر می‌پروراند. من در مقاله‌ای در سال ۱۳۸۳ از قول مهندس ابراهیم یاوری عضو شورای اقتصاد آن دوران (مدیرعامل کنونی شرکت پتروشیمی اصفهان) نقل کردم که این شورا برای هر قرارداد بیع متقابل تنها مدت زمانی ۱۵ دقیقه وقت جهت بررسی اختصاص می‌داده است!! مسلما وزیر نفت برای خرید یک پیراهن مدت زمان بیشتری اختصاص می‌داد! حاصل این دو دوره رسیدن میزان رانت به ۴۰ درصد تولید ناخالص ملی (بنا بر برآورد زنده یاد دکتر عظیمی، استاد اقتصاد) و پیدایش مافیاهای نظامی–مالی گشت که اینک بر اقتصاد و دولت حاکم گشته‌اند. البته در عمل دیدیم که عدم انضباط مالی و بودجه‌ای دولت اصلاحات و کاهش ارزش ریال و نیز برعکس هدف برنامه سوم «توسعه» که کم کردن تصدی‌گری دولتی بود، بزرگ‌تر شدن دولت از نتایج سیاست اقتصادی آن دولت شد. البته دولت اصلاحات در زمینه یکسان سازی نرخ ارز موفقیت نسبی داشت. گشایش حساب ذخیره ارزی نیز از نقاط مثبت برنامه دولت اصلاحات بود اما به علت اینکه باز نگاه اصلی حاکم بر این حساب نیز نه ایجاد سرمایه برای نسل امروز و نسل‌های آینده کشور بلکه صرفا ایجاد ثبات در میزان درآمدهای حاصل از فروش نفت خام برای دولت بوده است، دچار ضعف مدیریتی شدیدی شد.

اما خاطرنشان می‌سازم که پرسش «چه ساز و کارهایی باعث شد که قانون برنامه چهارم توسعه در زمینه حساب ذخیره ارزی اجرا نشود» (که در واقع چنانچه طبق آن قانون اجرا می‌شد امروز موجودی حساب ذخیره ارزی کشور می‌بایست بالغ بر ۳۰۰ میلیارد دلار می‌شد)، پرسشی است که پاسخ آن را ساختار نظام ولایت فقیه یا وابسته دولت نگاه داشتن ملت می‌دهد.

بامدادخبر: یکی از جنبه‌های مهم درآمدهای نفتی در ایران کنونی، تسلط روزافزون سپاه بر این بخش است که طبیعتا این مساله می‌تواند موقعیت سیاسی و نفوذ اقتصادی سپاه را هم ارتقا دهد. به نظر شما، سپاه پاسداران با تسلط هرچه بیشتر بر عرصه نفت ایران، نهایتا به چه موقعیت و جایگاهی دست خواهد یافت؟ و پیامدهای این وضعیت بر «صنعت نفت ایران» چیست؟ 

من در سه مقاله تحت عنوان «سیر تبدیل سپاه پاسداران به مافیایی مالی-نظامی در طول سه دهه» به تفصیل روند تسلط سپاه را بر ارکان اقتصادی و سیاسی و حتی آموزشی کشور، با ذکر مثال‌های متعدد توضیح داده‌ام. در ذیل چند نمونه را که به نقش دولت‌های مختلف در نظام ولایت فقیه بر می‌گردد، ذکر می‌نمایم. 

دست‌اندازی سپاه پاسداران و شرکت‌های بی‌شمار تابعه آن بر پروژه‌های اقتصادی بدون مناقصه که درطول ۲۰ سال گذشته، آن قرارگاه را نه تنها به بزرگ‌ترین پیمان‌کار پروژه‌های دولتی بلکه به یکه‌تاز میدان اقتصاد ایران بدل کرده است، تنها در سایه زور و انحصار اطلاعاتی و فضای امنیتی حاکم بر اقتصاد و سیاست ایران امکان‌پذیر بوده است. هر سه دولت آقایان رفسنجانی، خاتمی و احمدی‌نژاد به نوبه خود در دست‌یازی سپاه بر اقتصاد کشور نقش خود را ایفا کرده‌اند. از این رو، نمی‌توان اعتقاد داشت این دولت‌ها که مجوز رانت خواری و فساد را صادر و زمینه سازی کرده‌اند در واقع در فکر سالم‌سازی اقتصاد کشور بوده‌اند. در تاریخ ۵ مرداد ۸۷ فرمانده بسیج مقاومت حوزه شهید تندگویان در همایشی به میزبانی مناطق نفت‌خیز جنوب گفت: «بیش از نیمی از نیروهای رسمی شاغل در صنعت نفت و گاز جنوب را بسیجیان فعال تشکیل می‌دهند!». همچنین به گزارش خبرگزاری فارس از عسلویه، در ۱۲ مرداد ۱۳۹۱احمد ملکوتی فرمانده سپاه عسلویه از فعالیت ۱۲۰۰ بسیجی تنها در مجتمع گاز پارس جنوبی خبرداد. 

پس سپاه پاسداران به مصداق: «بوریا باف اگرچه بافنده است / نبردنش به کارگاه حریر» بدون کم‌ترین تخصصی بر حوزه نفت و گاز کشور سلطه یافته ولی در واقع نقش پیمان‌کاران واسطه را بازی می‌کند و حضورش برای برخورداری از پورسانت‌های قراردادهای نفتی و رانت اطلاعاتی و اقتصادی در این حوزه است. عواقب تسلط بی‌دانشان بر حوزه نفت جز دهن‌کجی به متخصصان واقعی این حوزه و تخریب نیروهای محرکه متعلق به این حوزه وغیر کارآمد کردن حوزه نفت نتیجه‌ای دیگر نخواهد داشت. مسلط شدن سپاه بر اقتصاد، آن را بیش از پیش به حزب سیاسی مسلح حاکم بر دولت و جامعه تبدیل می‌کند؛ مانع از آن می‌شود که اقتصاد کشور یک اقتصاد تولیدمحور شود؛ ترکیب‌های بودجه و اعتبارات و بازرگانی خارجی متناسب با باز ماندن دروازه‌ها و به حداکثر رسیدن رانت و تبدیل شدن جامعه به جامعه «یارانه خوار» باقی می‌ماند؛ چرا که سلطه سپاه بر اقتصاد از این ممر میسر شده است. 

بدیهی است این پرسش ایجاد شود که «آیا سپاه نمی‌تواند‌‌ همان نقش را در اقتصاد ایران بازی کند که ارتش در اقتصاد چین پیدا کرده است؟» پاسخ را ساخت «تولید محور» اقتصاد چین و تکیه دولت بر این ساخت و این امر که تا این زمان، اقتصاد چین کارش پیشخور کردن نیست و بیرون از آن بخش از اقتصاد که در دست دولت و ارتش است، بخش خصوصی نیرومندی پدید آمده است که از منزلت حقوقی و امنیت برخوردار است و مهم‌تر از همه، تفاوت اندیشه راهنما دولت چین با اندیشه راهنمای رژیم ولایت فقیه می‌دهد. در واقع هر دو اندیشه راهنما بیان قدرت هستند با تمایل به توتالیتاریسم. با این تفاوت که بیان قدرت راهنمای دولت چین از چگونه زیستن و رشد و ساختن آینده مایه و مشروعیت می‌گیرد و بیان قدرت راهنمای رژیم ایران از چگونه مردن مایه می‌گیرد و بنیادگرا و گذشته گرا است. با وجود این، هر دو، ارتش چین و سپاه در فساد اشتراک دارند. با این تفاوت که نقش ارتش در سرکوب و مهار جامعه چینی کمتر از نقش سپاه است. میان این نقش و ایفای نقش اقتصادی در یک اقتصاد تولید محور تضاد وجود دارد.

بامدادخبر: فرض کنیم همین الان به هر شکل، نظام جمهوری اسلامی از قدرت کنار رود و مردم و گروه‌های اپوزسیون سعی کنند که یک ساختار دموکراتیک و اقتصاد پویا برقرار سازند. به نظر شما با درآمدهای نفتی چه باید کرد؟ چه الگویی را مناسب می‌دانید؟

ابتدا عرض کنم که در ایران حتی تجربه موفق اداره اقتصاد بدون نفت نیز در دوران دکتر محمد مصدق اجرا شده است. شما و خوانندگان گرامی را به مقاله خود تحت عنوان «اقتصاد بدون نفت دکتر محمد مصدق» ارجاع می‌دهم. 

نیز هر‌گاه مقصود از اقتصاد پویا (به زعم شما) و یا اقتصاد تولیدمحور (به زعم اینجانب) نخست تولید انسان خلاق باشد و سپس تولید فرآورده‌ها و خدمات برای برآوردن نیازهای اساسی انسان در جریان رشد، پس استعدادهای خلاقه انسان است که بایستی مورد توجه قرار گیرد و چون انسان و جامعه‌ای که در آن زیست می‌کند بُعدهای اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی دارد که با یکدیگر مرتبط و رابطه اکمال متقابل دارند، اقتصاد تولید محور همه این ابعاد نیازهای انسانی را در نظر می‌گیرد و منتزع از آن‌ها نخواهد بود. 

اما در پاسخ به سوال شما من فقط به جنبه اقتصادی آن می‌پردازم. می‌دانیم که در ایران فعلی اندیشه‌های راهنما بیان‌های قدرت هستند و غالبا مدارهای اندیشه و عمل انسان‌ها مدارهای بسته قدرت هستند. ولایت مطلقه فقیه نیز سخت قدرت‌محور است ولی هرگاه در طرز فکرهای موجود در جامعه قدرت محور نبودند، نه چنین ولایت مطلقه‌ای پدید می‌آمد و نه جامعه‌ای به فروش ثروت ملی و به یارانه گرفتن، معتاد می‌شد و نه اقتصاد مصرف محور پیدا می‌کرد. اما یک نظام مردم سالار در آینده ایران نیازمند اقتصادی تولید محور خواهد بود. 

مهم‌ترین مشخصه اقتصاد تولیدمحور در خدمت انسان، اینست که در آن تولید بر مصرف مازاد پیدا کند و انسان به پیشخور کردن منابع نپردازد و فعالیت اقتصادی آینده را از پیش متعین نکند. نگاه به منابع نفت و گاز نیز در این راستا بایستی طبقه بندی شود. اقتصادهای کنونی چه اقتصاد‌های مسلط و چه زیر سلطه برمبنای مصرف انبوه به پیشخور کردن منابع طبیعت مشغولند و اغلب فرآورده‌ها و خدمات آن‌ها نیز مخرب ویرانگر طبیعت و آلوده کننده محیط زیست و فقیر گرداننده نسل‌های آینده هستند. پیشخور کردن با متعین کردن آینده رخ می‌دهد. در نتیجه نسل فردا کمتر از نسل امروز از استقلال و آزادی برخورداراست و روز بروز در کلاف جبر‌ها گرفتار‌تر می‌گردد. حال آنکه اقتصاد تولید محور باید بر امکانات و توانایی‌های نسل‌های آینده بیفزاید. 

Jaleh_Vafa

اقتصاد تولیدمحور، اقتصادی است که در آن، بودجه و سیاست مالی و نیز سیاست اعتباری و اعتبارات بانکی و ساخت صادرات و واردات را نیاز تولید ملی در جریان رشد معین کند. از این رو تولید محور کردن اقتصاد نیازمند چنان تغییرساختاری و بنیادی است که در آن: 

۱ – تولید نفت و گاز از نیاز اقتصاد ملی به سرمایه و ماده اولیه و کارمایه و مرحله ادغام نفت و گاز در اقتصاد ملی تبعیت کند. 

۲- نگاه به نفت و گاز به عنوان ماده سوختی در دسترس و ارزان (چه در اقتصاد داخلی برای مصارف خانگی و یا صنعتی و ماده سوختی نیروگاه‌ها و چه استخراج آن به قصد صدور آن هم به صورت خام و صرفا برای کسب درآمد) بایستی به نگاه به نفت و گاز به مثابه موادی حیاتی و بسیار ذی قیمت ومتعلق به نسل‌های آینده و نیز موادی که مشتقات بیشمار دارا می‌باشند و می‌توانند نیازهای مختلف انسان را بر آورده سازند، تغییر یابد. 

۲- حتی در صورت صدور نفت و گاز به میزان متناسب و کسب درآمد، آن درآمد چون خود به عنوان سرمایه نیروی محرکه است، می‌بایستی برای انواع سرمایه گذاری در تولید بکار گرفته شود. 

۳- در اقتصاد تولیدمحور میزان پول در جریان را هم تولید معین می‌کند. به این ترتیب که قدرت خریدی که پول (در موضوع سئوال شما درآمدهای نفتی) ایجاد می‌کند، قابل جذب توسط تولید داخلی باشد. ثبات ارزش پول، برای آنکه منبع درآمدی جز تولید یا خدمت نماند، ضروری است. بنا براین، هم بودجه نباید جز برداشت از تولید ملی باشد و هم نباید کسر داشته باشد یعنی خودکامه، پول ایجاد و به اقتصاد ملی تحمیل نکند. در واقع از آنجا که در یک نظام دموکراتیک در فردای ایران دولت بایستی برخلاف امروز، تابع ملت باشد، همین چند تدبیر، دگردیسی دولت را از دولت استبدادی متکی به اقتصاد مصرف محور به دولت حقوقمند متکی به اقتصاد تولید محور موجب می‌شوند و به نوبه خود، نیازمند تغییر رابطه دولت با ملت است. 

۴- اما تولید ملی و رشد آن نیازمند بازار است و این بازار را نیز تولید ملی، در جریان رشد خود، توسعه می‌دهد. بنابراین، علاوه بر اینکه درآمد را تولید باید ایجاد کند نیازمند آن هستیم که عدالت اجتماعی به مثابه میزان بکار رود تا درآمدهای حاصل از تولید داخلی و نیز درآمدهای نفتی از راه سرمایه گذاری و به مثابه نیروی محرکه، بطور برابر در سطح کشور توزیع شوند به ترتیبی که بازار داخلی، به منزله محل جذب شدن تولید داخلی، بزرگ شود. 

۵- هر اقتصاد ملی، نیازمند بازارهای خارجی نیز هست. اما رابطه با بازارهای خارجی را نیز باید تولید ملی تنظیم کند. در واقع مبادله نیروهای محرکه بایستی به ترتیبی انجام بگیرند که تولید ملی تمامی نیروهای محرکه مورد نیاز را در اختیار بگیرد. 

۶- هرگاه میزان عدالت به کار گرفته شود و رابطه با بازار داخلی و بازارهای خارجی را تولید ملی تنظیم کند، اما تولید داخلی، به حد مطلوب رساندن کیفیت و نیز به حداکثر رساندن باروری و بازدهی را وجهه همت خود نکند، خود به حمایت از خویش توانا نمی‌شود. حال اگر میزان عدالت در به حد مطلوب رساندن کیفیت و باروری نیز بکار رود، کار دولت محدود می‌شود به اینکه مانع از آن شود که اقتصاد دیگری، روش هائی را که اقتصادهای مسلط بکار می‌برند، بر ضد اقتصاد ملی، بکار برد. تنظیم سیاست بازرگانی داخلی و خارجی، برای حمایت از اقتصاد ملی، جزو تدابیر اصلی است. امری که در حال حاضر عکس آن عملی شده است واستفاده از درآمدهای حاصل از صادرات نفت خام منجر به ایجاد بی‌ثباتی در کشور و افزایش حجم نقدینگی از طریق پایه پولی شده، نقدینگی که جامعه دیگر توان جذب آن را نیز ندارد و درآمدهای نفتی در سیاست‌های بازرگانی داخلی و خارجی بدل به وسیله‌ای برای گسترش بی‌رویه واردات و ضربه به تولید داخلی گشته است و بالتبع بر مقدار سرمایه گذاری در بخش‌های تولیدی کشور و میزان اشتغال تاثیر مخربی گذاشته است. 

بامدادخبر: برخی معتقدند که منطقه خاورمیانه با ویژگی‌های خاصی همچون استبداد دیرپا، بنیادگرایی مذهبی، نهادهای دموکراتیک ضعیف و منابع عظیم زیرزمینی، اساسا به گونه‌ای است که نمی‌توان تجارب موفق سایر کشور‌ها را برای آن‌ها تجویز و پیاده کرد. آیا شما با این دیدگاه موافق هستید؟ از این منظر، تا چه حد می‌توان الگوی کشورهای دیگر همچون نروژ در استفاده از درآمدهای نفتی را در ایران پیاده کرد؟ 

اینجانب با کپی‌برداری تقلیدی در هر زمینه‌ای آن هم بدون در نظر گرفتن ویژگی‌ها و شرایط خاص هر کشور مخالفم. معمولا طرح‌های کاملا تقلیدی نیز از آنجا که در عدم تطابق با نیازهای واقعی مردم و ویژگی‌های فرهنگی، سیاسی، اقتصادی و اجتماعی کشور قرار دارند به نتیجه عکس نیز منجر می‌شوند. اما مسلما تجربه برای این است که برای پرهیز ازخطا مورد استفاده قرار گیرد. اما حاصل تجربه بایستی با توجه به موقعیت‌های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی هر جامعه‌ای در قالب برنامه‌هایی ویژه هر کشور بکار رود. 

کار دولت سیاست‌گذاری است پس مشکل در آنجا نیست که سیاست در اقتصاد دخالت کرده است من باب نمونه اگر بخواهیم مختصات اقتصاد انگلستان را که اقتصادی خدماتی است، بدون توجه به وضعیت تولیدی ایران کپی برداری و پیاده کنیم مسلما در کشور ما که تولید ندارد و بنیان تولیدی آن بسیار ضعیف شده است، پیش گرفتن جهت خدماتی به جز بار اضافی بر دولت و وابستگی اقتصاد به درآمد نفت نتیجه دیگری نخواهد داشت. اما در زمینه الگوهای استفاده از در آمد‌های نفتی در سایرکشور‌ها می‌دانیم که در میان کشورهای نفت خیز طی سال‌های ۱۹۶۰-۲۰۰۲ تعداد ۱۲ صندوق نفتی در دنیا تأسیس شده است. این‌گونه صندوق‌ها به سه گونه‌اند: 

۱- صندوق‌های تثبیت و یا صندوق‌های ذخیره عمومی: که برای مقابله با مشکلات ایجاد شده در نتیجه نوسان‌ها و نااطمینانی‌های درآمد نفت و مقابله با ناپایداری و غیرقابل پیش بینی بودن درآمدهای نفتی تشکیل می‌شوند و بکار می‌آیند. یعنی هـنگام افزایش قیمت‌های نفت، درآمـدهای اضافی از بودجه به صندوق هدایت می‌شود و هنگام کاهش درآمدهای نفتی در پی کاهش قیمت نفت، ‌کسری بودجه از صندوق تأمین می‌شود؛ بدین ترتیب پایداری و ثبات درآمد بودجه‌ای دولـت تضمین می‌شود. کشورهایی همچون ونزوئلا، شیلی، عمان، ایران و قزاقستان در زمره کشورهایی هستند که صندوق‌های تثبت را دارا می‌باشند. در ایران نیزفلسفه شکل گیری طرح ایجاد حساب ذخیره ارزی در قالب ماده ۶۰ قانون برنامه سوم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی کشور، در راستای تعدیل فشارهای ناشی از نوسان قیمت نفت بر اقتصاد بود تا ایجاد حساب سرمایه برای نسل‌های آینده کشور (!) و وجود همین نگرش در بین دولتمردان ومسئولان نظام ولایت فقیه نحوه عملکرد این حساب و برداشت‌های مدام از آن را به صورت مستقیم تحت تاثیر قرار داده ‌است. 

۲- صندوق‌های پس‌انداز نفتی: تشکیل این قبیل صندوق‌ها بر مبنای این استنباط استوارند که نفت ثروت ملی محسوب می‌شود از این رو به منظور حفظ و نگهداری منابع، ثروت ملی و رعایت عدالت بین نسلی بخشی از درآمدهای نفتی را برای نسل‌های آینده پس انداز می‌کنند وموجودی آن را با سرمایه گذاری‌های مختلف افزایش می‌دهند؛ همچون نمونه کویت. 

۳- صندوق‌هایی که هر دو هدف را دنبال می‌کنند: نمونه نروژ و کویت. 

اینجانب از آنجا که معتقدم نسل‌های آینده بشری این گناه را بر نسل ما نخواهند بخشید که نفت این ماده مهم و تجدیدناپذیر را به صورت ماده سوخت به بهای ارزان بفروش رسانیدم و نیز نسل‌های کشورهای صنعتی را نیز نخواهند بخشید که آن را به عنوان ماده سوخت بکار بردند و نیز از آنجا که معتقدم یک اقتصاد تولید محور می‌تواند توانایی این را داشته باشد که به ماده باارزش نفت به مثابه یک ماده و انرژی تجدیدناپذیر نه به عنوان منبع درآمد بلکه به عنوان ماده‌ای با ارزش که تنها متعلق به نسل‌های آینده در چهارچوب ملی نیز نیست و بشریت در آینده از مشتقات این ماده مهم باید بهره ببرد (به شرط پرداخت ما به ازاء)، مخالف تشکیل صندوق‌های تثبیت هستم. 

یک اقتصاد تولیدمحور می‌تواند با تکیه به دانش و فن و توانایی‌های ملی و از طریق کسب مالیات حاصل از تولید ملی خود را اداره کند و از همین رو، به دلیل نیاز دولت به مردم جهت تامین هزینه‌ها دولت در مقابل اعمال خود نیز پاسخگو خواهد بود. لذا صندوق تثبیت، در واقع، چیزی جز منظور کردن درآمد نفت در بودجه سالیانه نیست. تجربه بسیاری از کشور‌ها نشان داده است که اغلب دولت‌ها مبالغ ذخیره شده در این صندوق‌های تثبیت را صرف جبران کسرهای بودجه‌ای خود می‌کنند. چهار نمونه هدر رفتن مبالغ موجود در این صندوق‌ها در عمان، گینه نو، ونزوئلا و ایران بهترین شاهد است. اما در صورت تشکیل صندوق پس انداز نفتی برای نسل‌های آینده در آینده دموکراتیک ایران نیز باید توجه شود که سرمایه مازاد نفتی که خود یک نیروی محرکه است باید در سرمایه گذاری متنوع بکار رود. چرا که هر نیروی محرکه‌ای اگر در تولید بکار نیفتد و بیکار گذاشته شود خود بدل به نیروی تخریبی می‌گردد. 

به زعم اینجانب در میان صندوق‌های نفتی، صندوق ذخیره نسل‌های آینده کویت که در سال ۱۹۷۶ تاسیس شد و صندوق نفتی دولتی نروژ تا کنون موفق‌تر از سایر صندوق‌ها عمل کرده‌اند. در واقع، پیش زمینه‌های یک نظام دموکراتیک، حضور مردم در صحنه، نظارت مستقیم مردم (نمونه نروژ) و وجود یک نظام استبدادی ویا عدم نظارت مردمی (نمونه ایران) می‌تواند باعث شود که از یک صندوق با هدف مشابه در دو کشور (نروژ و ایران) دو نتیجه عکس متبادر شود. در واقع، در یک اقتصاد تولید محور جریان آزاد اطلاعات به نحوی که همه مردم از فعالیت‌های مالی دولت و نیز مؤسسات مالی، پولی و بازرگانی داخلی و خارجی مطلع گردند از ضرورت‌ها است. حساب ذخیره ارزی و نیز صندوق توسعه ملی در ایران هر دو به علت تمرکز قدرت در دست قوۀ مجریه و نبود نظارت مستقیم و کارآمد مردم و عدم شفافیت در اطلاع رسانی به مردم مانع از ایجاد ساز و کاری مؤثر جهت محافظت از منابع حساب ارزی و صندوق توسعه ملی شده است. اینگونه است که نیازهای مدام دولت احمدی‌نژاد برای جبران کسر بودجه باعث صفر شدن حساب ذخیره ارزی شده است. حتی پرداخت «عیدانه» در امسال نیز مجوزی شد برای دولت برای برداشت از صندوق توسعه ملی. در خاتمه می‌خواهم تاکید کنم که صرف تشکیل صندوق توسعه ملی بـرای جلوگیری از بیماری هلندی کافی نیست و انضباط مالی دولت‌ها شرط اساسی موفقیت صندوق است و بی‌انضباطی مالی دولت در ایران و عدم سرمایه گذاری مبالغ صندوق در خارج از کشور باعث گرفتاری اقتصاد ایران به بیماری هلندی گشته است. 

تفاوت نروژ با کویت و ایران و… در این است که نروژ دارای یک ساخت اقتصادی صنعتی و ماورای صنعتی است. برای بکار بردن‌‌ همان تجربه در ایران، باید اقتصاد را تولید محور کرد. در تاریخ ایران، از زمانی که کشور میان دو قدرت سلطه جو قرار گرفته است، سه نوبت کوشش به عمل آمد که اقتصاد تولید محور شود: دوران امیرکبیر و دوران مصدق و دوران بازرگان و بنی صدر. هر سه تجربه موفق بوده است. سومین تجربه معلوم کرد که راه رشد دیگری وجود دارد. این راه رشد موفق بود به این دلیل ساده که اگر موفق نبود، نیاز به کودتا پیدا نمی‌شد و در پی کودتا، کار اول دولت تغییر ساخت اقتصاد از تولید محور به مصرف محور نمی‌شد. در قلمرو کشورهای مسلمان، ایران نخستین تجربه گر بوده است. مطالعه تطبیقی اقتصاد ایران و برای مثال اقتصاد ژاپن و یا «اژدها‌های اقیانوس کبیر»، ما را از نقش محوری دولت و نیز اندیشه راهنما آگاه می‌کند. بخصوص که سه نوبت دولت سازگار با رشد اقتصادی و اندیشه راهنمائی که بیان استقلال و آزادی است، برنامه‌ای برای یک اقتصاد تولید محور رو به رشد اجرا کرده‌اند. 

بامدادخبر: علی‌رغم اهمیت نفت در اقتصاد ایران اما همین امروز نیز نفت تقریبا سی درصد تولید ناخالص داخلی ایران را تشکیل می‌دهد. به نظر شما، برای اینکه ایران بعد از جمهوری اسلامی، به اقتصادی پویا و بالنده دست یابد، باید بین نفت و سایر بخش‌های اقتصادی چه ارتباطی برقرار شود؟ مثل جذب سرمایه خارجی، یا حتی بخش‌های سنتی اقتصاد ما همچون کشاورزی. 

در هر اقتصادی علاوه بر بازاری که در آن، تولید کنندگان با مصرف کنندگان روبرو می‌شوند، هریک از بخش‌های اقتصاد در درون خود، باید با یکدیگر، داد و ستد کنند. این داد و ستد‌ها هستند که اقتصادی ملی را به یک مجموعه زنده و رشد یاب، بدل می‌کنند. نفت و گاز به مثابه ماده اولیه نیز مشتقات بی‌شماری پیدا می‌کنند که هر یک در صنعتی بکار می‌افتد. این صنعت‌ها رفته رفته خود مجموعه‌ای را بوجود می‌آوردند. این مجموعه، به نوبه خود، با مجموعه‌های دیگر، بخش‌های صنعتی و کشاورزی و خدمات، داد و ستد می‌کند. بدین ترتیب، ضایعات تولید، به صفر میل می‌کنند. به سخن دیگر، در یک اقتصاد رشد یاب و زنده نه از مواد اولیه (نیروی محرکه‌ای دیگر) و نه از سرمایه و نه از کار و نه دانش و فن و نه از مدیریت و نه از دیگر نیروهای محرکه، تلف نمی‌گردد. 

از این رو، در چنین اقتصادی در آینده ایران باید استعدادهای طبیعی و انسانی هر محل و توزیع فعالیت‌های اقتصادی به ترتیبی که تمامی استعدادهای انسانی و طبیعی و منابع موجود در سراسر ایران، فعال شوند مورد شناسایی قرار گیرند. ایران قابلیت بسیاری در زمینه اقتصادی دارد از این رو باید در فرآورده‌های کشاورزی که اهمیت «راه بردی» دارند، استقلال بجوید. بنابراین، بخشی از سرمایه‌ها که حاصل حذف هزینه‌های قدرتمداری هستند نیز باید به بیابان زدائی و گسترش زمین‌های قابل کشت و مراتع و جنگل‌ها اختصاص داده شوند. حتی کویرهای ایران قابلیت بهره برداری جهت انرژی خوشیدی را دارند. مگر در صحرای کشور اسپانیا بزرگ‌ترین پروژه تولید برق از انرژی خورشیدی اروپا تاسیس نشده؟ ایران کشور پهناوری است که نعمت تابش طولانی آفتاب در طول سال آن هم نه تنها در کویر بلکه در بخشی بزرگی از ایران را دارا است و نیز برخوردار نعماتی چون نیروی باد و دمای زمین می‌باشد که با برآورد نیاز کشور به نیرو در جریان رشد پایدار و سرمایه لازم می‌توان از این منابع انرژی پاک به جای نفت و گاز بهره برد و نفت را برای مشتقات گرانبهای آن بکار برد. 

اما درباره استفاده از سرمایه‌های خارجی، خاطرنشان می‌سازم که میزان سرمایه لازم را توانایی جذب آن اقتصاد معین می‌کند. پس هرگاه درآمدهای نفت و گاز در مصرف (بودجه دولت و واردات و اعتبارات بازرگانی که در مجموع ایجاد کننده قدرت خرید می‌باشند) بکار نروند، ایران مازاد سرمایه دارد. چنانکه در دوران مرجع انقلاب ایران همانا دوران ریاست‌جمهوری آقای بنی‌صدر، یک پس انداز ۱۶ میلیارد دلاری به وجود آمد. می‌ماند استفاده از تکنولوژی برای بکار انداختن سرمایه در نظام اقتصاد تولید محور که نیاز دارد به سیاست خارجی بر میزان موازنه عدمی یعنی پرهیز از بحران سازی و بنای روابط با دنیای خارج را برحقوق ملی گذاشتن. تجربه کشورهای دیگر نشان می‌دهد که کشور می‌تواند تکنولوژی لازم برای رشد همآهنگ بخش‌های اقتصادی خود را بدست بیاورد. اما این اقتصاد تولید محور است که می‌تواند از آن استفاده کند. روشن است که درآمدهای نفت و گاز بسیار بیشتر از ۳۰ درصد تولید ملی هستند. حساب سازی غیر از واقعیت است. برای دانستن سهم درآمدهای نفت و گاز از تولید ناخالص ملی، نیاز به یک محاسبه واقعی و نه صوری است: در حال حاضر، بودجه دولت از تولید ناخالص داخلی بیشتر است! پس باید حاصل هر یک از بخش‌ها را جدا جدا محاسبه کرد و آن بخش از این حاصل که به درآمد نفت و گاز و نیز به کسری‌ها که‌‌ همان پیشخور کردن آینده است مربوط می‌شود را از آن کاست تا میزان واقعی تولید ملی و رشد آن – که منفی است – و سهم نفت در آن بدست آید. 

بامدادخبر: تاریخ یکصد سال اخیر اقتصاد سیاسی در ایران، از سایه سنگین سیاست بر اقتصاد خبر می‌دهد و تغییر نظام سیاسی نیز نه تنها مشکلی را حل نکرد بلکه امروز این قضیه در ایران بسیار بغرنج‌تر شده است. به باور سرکار، استفاده مطلوب از درآمدهای نفتی در ایران دموکرایتک، از چه پیش شرط‌های سیاسی برخوردار است؟ کارکرد سیاسی حکومت مستلزم چه ویژگی‌هایی باید باشد تا که استفاده صحیح از درآمدهای نفتی را مختل نکند؟ 

کار هر دولتی سیاست‌گذاری است پس مشکل این نیست که سیاست در اقتصاد دخالت کرده است. واحدهای تولیدی نیز سیاست‌گذاری می‌کنند. مشکل طبیعت دولت و ساخت آن و بنابراین رابطه‌اش با جامعه ملی است. هرگاه طبیعت دولت حقوق‌مدار شود و ساخت آن، ساخت دولتی تابع حاکمیت ملت بشود، بیش از همه، در بودجه خود وابسته به تولید جامعه ملی شود (وارونه رابطه کنونی)، دولت سیاست‌گذاری می‌شود که بر پایه رشد اقتصاد تولیدمحور در حد مطلوب، سیاست‌گذاری می‌کند به ترتیبی که اقتصاد بتواند تمامی نیروهای محرکه را در رشد بکار برد. چون سیاست‌گذاری اقتصاد یعنی هم‌راه و هم‌سو کردن نیروهای محرکه به ترتیبی که اتلاف‌شان به صفر و کارآیی‌شان به حداکثر میل کند، نیاز به باز و تحول‌پذیر بودن نظام اجتماعی نیز دارد. از این دید که بنگریم، نظام سیاسی کشور تغییر نکرده است.‌‌ همان نظام استبدادی متکی بر اقتصاد مصرف‌محور را حفظ کرده است. و چون تک‌پایه است و پایه آن نیز سست‌تر از پایه رژیم پیشین است، نیازش به به کاربردن نیروهای محرکه در حفظ خود بیشتر شده است و روشن است که مانع باز و تحول‌پذیر شدن نظام اجتماعی نیز می‌شود. پس تغییر هم در سطح جامعه و هم در دولت باید انجام بگیرد تا دولت بتواند سیاست‌گذاری به معنای به کاربردن نیروهای محرکه در رشد اقتصاد تولیدمحور را اجرا کند. 

بنابراین هر‌گاه بخواهیم محور سیاست‌گذاری‌های اقتصادی در کشور را تولید ملی و رشد آن بدانیم، نیازمند تغییرات ساختاری هستیم تا که نظام اجتماعی سیاسی-اقتصادی باز گردد. به عنوان مثال، کارگراز آنجا که انسان است و انسان خود تولیدکننده سایر نیروهای محرکه است، ارزش آن فرای سایر نیروهای محرکه می‌باشد. پس هرگاه قرار بر حمایت از کار باشد، این انسان است که در نظام اجتماعی–اقتصادی باز، باید بتواند تمامی استعدادهای خویش را به کار اندازد و نیروهای محرکه دیگر را نیز ایجاد کند. از این رو شرط اساسی تحقق آن برخورداری هر ایرانی از حقوق ذاتی خود و انطباق حقوق موضوعه (قانون کار و قوانین و مقررات حاکم بر آموزش و پرورش و نیز قوانین حاکم بر عرصه‌های سیاست و روابط اجتماعی و فرهنگی) با حقوق ذاتی انسان و حقوق ملی یا حقوقی خواهد بود که تمامی ایرانیان، بدون تبعیض باید از آن برخوردار باشند. خصوصا حق حاکمیت که باید به جمهور مردم تعلق پیدا کند. این تحول ساختاری لازمه‌اش رفع تبعیض‌ها از هر نوع است و نیازمند بیشترین سرمایه‌گذاری در آموزش و پرورش کشور است و نیز باز کردن باز هم بیشتر فضا در هر چهار بعد سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی تا جوانان از استقلال و آزادی خویش برخوردارشوند و کار درخور استعداد و دانش و مهارت خود را بیابند و همچون این این روز‌ها سالانه ۱۵۰ هزار درس خوانده، ایران را ترک نگویند. این حقوق‌مندی نیازمند برقراری امنیت در ابعاد سیاسی، قضایی، عقیدتی، اقتصادی و سیاسی است تا هر انسانی منزلت پیدا کند و نیز هر فعالیت اقتصادی منزلت یابد و صاحب حق از حمایت‌ها و تضمین‌های قانونی و واقعی برخوردار شود و هر درآمدی از تولید بدست آید. 

به عبارت روشن‌تر، دولت ولایت مطلقه فقیه باید جای خود را به دولت حقوق‌مدار و مبعوث مردم و خدمتگزار مردم بسپارد و طرز فکر، بنابراین، فرهنگ و نظام ارزشی جامعه می‌باید تغییر یابند تا دانش و فن در سازماندهی بنیادهای جامعه، بیشترین نقش را پیدا کنند. بایستی دولت تجدید سازمان یابد تا هزینه‌های قدرتمداری حذف شوند و دستگاه اداری سازماندهی دموکراتیک بیاید. از این رو، تجدید بنیادهای سیاسی امری بسیار خطیر است چون باید روابط شخصی قدرت، به مثابه عامل بازدارنده رشد اقتصادی، جای خود را به رابطه کار با کار بسپارد و تارعنکبوت‌های روابط شخصی قدرت از میان برخیزند و انواع فعالیت‌های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی سازگار با استقلال و آزادی جامعه و اعضای آن، بایکدیگر، رابطه پیدا کنند. 

بامدادخبر: طی چند انتخابات اخیر، کم و بیش بحث‌های پراکنده‌ای را در میان کاندیدا‌ها و مشاورا‌نشان درباره ضرورت تجدیدنظر در استفاده از پول نفت شاهد بودیم و اینک مردم ایران خیلی بیشتر از قبل بر اهمیت این مسأله آگاه هستند. به عقیده شما، نیروهای اپوزسیون طی سی و اندی سال گذشته تا چه اندازه درباره این موضوع، کار قابل قبول و مسنجمی انجام دادند؟ آیا به اندازه اهمیت آن، بدان توجه کردند؟ دلیل آنرا چه می‌دانید؟ 

آن‌هایی که در خط استقلال و آزادی و مردم‌سالاری هستند، نمی‌توانسته‌اند به این مهم نپردازند. هم به لحاظ نیاز کشور به اقتصاد تولیدمحور و هم بدین خاطر که استقرار دموکراسی نیاز دارد به تابعیت دولت از ملت در بودجه‌اش. در حال حاضر، ملت به دولت در زندگی اقتصادی خود وابسته است و اقتصاد مصرف‌محور است. آن وابستگی و این محور بودن مصرف مهم‌ترین شاخص دولت استبدادی وابسته است. بنابراین نه رژیم و نه «اپوزیسیون»ی که رسیدن به قدرت را هدف کرده است، نمی‌تواند به نفت و ادغامش در اقتصاد تولیدمحور بپردازد و برای این کار برنامه ارائه کند. 

اما آن‌ها که به جد در صراط استقلال و آزادی بوده‌اند و هستند کاری بس پرحجم کرده‌اند در باره نفت و رابطه‌اش با استقلال و سلطه اقتصاد مسلط بر اقتصاد ایران و نیز جای نفت، اقتصاد ملی تولیدمحور و برنامه برای هر یک از بخش‌های کشاورزی و صنعت و نفت و خدمات و رابطه این بخش‌ها با یکدیگر و نیز سیاست‌های بودجه و بازرگانی داخلی و خارجی و پولی و اعتباری سازگار با یک اقتصاد به مثابه سامانه‌ای رشدیاب و توانا به تولید نیروهای محرکه و به کار گرفتن آن‌ها. 

پیش از انقلاب، کتاب‌های نفت و قهر و نفت و سلطه و چهار بعد واقعیت اجتماعی و برنامه تحول از نظام اجتماعی-اقتصادی وابسته به نظام اجتماعی-اقتصادی مستقل و باز و تحول‌پذیر و یک رشته تحقیق‌ها در نقد برنامه‌گذاری اقتصاد ایران و بعد از انقلاب نیز مطالعه مستمر بخش‌های مختلف اقتصاد ایران و ادغام نفت در اقتصاد کشور، به طور مرتب و مستمر در نشریه «انقلاب اسلامی» انتشار یافته است. این خط منشور اقتصاد تولیدمحور را نیز به تازگی انتشار داده است.


 
 

Things you can do from here:

 
 

آزادی رهبران؛ وظیفه سیاسی و اخلاقی

 
 

Sent to you by Protester via Google Reader:

 
 


ندای سبز آزادی: گردهم‌آیی بزرگ اعتراضی حامیان جنبش سبز با حضور طیف گسترده ای از نیروهای سیاسی و کنشگران مدنی، عصر جمعه ششم اسفندماه در پاریس برگزار شد. سخنرانان این مراسم (اردشیر امیرارجمند، بابک امیرخسروی، نوشابه امیری، پروین بختیارنژاد، بیژن حکمت، تقی رحمانی، احمد سلامتیان، محمد صادقی، مهدی فتاپور، علی کشتگر، و عبدالکریم لاهیجی) هر یک از زاویه‌ی خود بر ضرورت تلاش برای آزادی رهبران جنبش سبز، و لزوم اعطای حقوق قانونی و انسانی آقایان موسوی و کروبی، و خانم رهنورد تاکید کردند.

مرتضی کاظمیان، مجری این برنامه، و از فعالان ملی ـ مذهبی، در ابتدای نشست اظهار داشت: «وقتی از جنبش سبز سخن می گوییم، به رویدادی تاریخی چون مشروطه نظر نداریم که بیش از یک قرن پیش رخ داده؛ چنان‌که به نهضت ملی و انقلاب اسلامی در چند دهه پیش نیز نمی پردازیم. وقتی از جنبش سبز سخن می گوییم حتی از مجموعه رویدادهایی سخن نمی گوییم که در سال 1388 و متعاقب انتخابات پرمسئله و ابهام ریاست جمهوری رخ داد. به روند و وضعی اجتماعی اشاره داریم که ادامه یافت و حتی در بهمن 89 بار دیگر میلیون ها نفر را در شهرهای مختلف کشور روانه خیابان ها کرد، به حصر و حبس کروبی و موسوی منجر شد، و پس از آن در اشکال مختلف ادامه یافت و سایه ی خود را بر سر تحولات سیاسی ایران و در متن جامعه مدنی گستراند.»

کاظمیان افزود که «این برنامه برای برگزاری مناسبتی معمولی و پاسداشتی مقطعی (دومین سالگرد حبس رهبران جنبش سبز) نیست؛ بلکه تلاشی است برای تداوم فشار افکار عمومی به قصد آزادسازی رهبران جنبش سبز.»

مجری برنامه توضیح داد که از همین منظر، سخنرانانی متعلق به طیف های گوناگون سیاسی در جلسه اعتراضی پاریس سخن خواهند گفت.

 

بابک امیرخسروی:

پیکار برای رفع حصر، مبارزه با استبداد است

نخستین سخنران جلسه، "دکتر بابک امیرخسروی" از فعالان سیاسی دیرپای ایران، و عضو اتحاد جمهوری خواهان بود. وی حبس خانگی موسوی، کرّوبی، و رهنورد را «خشم آور» و «طغیان برانگیز» توصیف کرد و گفت: «این رویداد، عریان ترین گواه برتصمیمِ دستگاه حاکم برایِ مقابله با جنبش آزادی خواهی مردم ایران و تحکیم هرچه بیشتر پایه های حکومت استبدادی مطلقه برمحور و مرکزیّت آیت الله خامنه ای است.»

امیرخسروی افزود: «حبس خانگیِ آقایان موسوی وکرّوبی امر ساده ای نبود؛ زیرا آنها صرفاً یک کنشگر سیاسی نبودند. آنها از رجال برجسته وشناخته شدۀ همین نظام جمهوری اسلامی بودند. زندانی کردن گستاخانۀ آنها بیانگر نهایت ناتوانی و درماندگی حاکمیّت جمهوری اسلامی، به رهبری آیت الله خامنه ای درادارۀ امور کشور، از راه های قانونی، است.»

وی تصریح کرد: «بی گمان راه و روش آنها شکست خواهد خورد. هم اکنون، صدای خش خش شکستن استخوان های استبداد فردی به گوش می رسد.»

این دانش آموخته دکترای اقتصاد سیاسی که پیشینه‌ی دهه‌ها فعالیت سیاسی در حوزه‌ی گفتمانی "چپ" را در کارنامه دارد، تاکید کرد: «حاکمیّت جمهوری اسلامی به رهبری آیت الله خامنه ای بر این گمان بود که با حبس خانگیِ این بزرگواران، و منزوی کردنشان، جنبش آزادی خواهی ایران فروکش خواهدکرد؛ واین بزرگان نیز احتمالاً با گذشت زمان، از خاطره ها محو خواهند شد. و یا بر این پندار بودند که تحمل سختی هایِ دورانِ زندان، آنان را به زانو درآورده و به تمکین و تسلیم واخواهد داشت. ولی پایداری و استقامت آنها درمواضع شان، برخلاف انتظارِ گردانندگان رژیم، موجب بالارفتن محبوبیّت آنان درجامعه و تبدیل شدنشان به نماد جنبش آزادی خواهی ایران شد.»

وی همچنین تصریح کرد که «پیکاربرای رفع حبس خانگیِ این بزرگان و آزادی زندانیان سیاسی، مقابله با روند رو به افزایش استبداد فردی، و بی گمان گام مهمی درراستایِ بازکردن فضای سیاسی بستۀ کشور است.»

امیرخسروی با اشاره به این نکته که «رهبران جنبش سبز برگزیدۀ طبیعی جنبش مسالمت آمیز و آزادیخواهانۀ تودۀ گستردۀ میلیون ها ایرانی هستند که در 25 خرداد 1388 با شعار «رای من کو؟» به میدان آمدند و دست به اعتراضات مسالمت آمیز زدند» افزود: «شعار "رای من کو؟" بیانِ آگاهی مردم از حقوق شهروندی خود بود که اساس هر دموکراسی است. به گمان من، اولّین بار در تاریخ سیاسی مردم ایران بود که حقّ شهروندی این چنین آگاهانه به زبان آمد. و موسوی و کروبی، تجسّم انسانی فریاد توده های خواهانِ رای درخیابان ها بودند.»

وی همچنین گفت: «راز گره خوردن تنگاتنگ نام این دو بزرگوار با جنبش سبز، که تقریباً گسترده ترین اقشار و گرایشات سیاسی کشور را در بر گرفت، نهفته در همین شعار است.»

این فعال سیاسی جمهوری خواه حضورگرایش های سیاسیِ گوناگون و طیف گستردۀ سخنرانان گردهم‌آیی پاریس را «بازتاب کوچک»ی از واقعیّتی دانست که در پهنایِ جامعۀ ایران درحالِ گسترش و همسوئی و اتحاد عمل است.

او تاکید کرد: «آنچه خواست حداقل عمومی است، استقرار و تقویت جمهوریّت در قانون اساسی است که تامین آزادی های سیاسی و حقوق مدنی و شهروندی و تامین پیش شرط هایِ حداقلِ یک انتخابات آزاد، در مرکز آنست. این کار به باور من شدنی است؛ و راه دستیابی به آن نیز پیکار آرام و مسالمت آمیز مردم است.»

امیرخسروی همچنین افزود که «هیچگاه و در هیچ دوره ای ازتاریخ ایران، اقشار گوناگون مردم و نیروهای سیاسیِ آن، این چنین خواستار آزادی با مفهوم واقعیِ آن؛ که احترام به آزادی دگراندیش، گوهر آنست، نبوده اند. همچنین هیچگاه و در هیچ دوره ای، نیروهایِ سیاسی ایران تا این حد، هوادار و باورمند به رجحانِ مشی سیاسیِ اصلاح طلبی برای ایجاد تغییر و تحول در جامعه و حتّی اصلاح و تغییرات در قانون اساسی در راستای تقویّت جمهوریّت نبوده اند.»

امیرخسروی در ادامه سخنان خود، تلاش برای رفع حصر رهبران جنبش سبز و سایر شخصیّت های سیاسیِ دربند را «در ذاتِ خود، پیکاربرای آزادی و دموکراسی در کشور و از پیش شرط ها برایِ یک انتخابات آزاد و منصفانه» توصیف کرد.

وی همچنین این تلاش را «وظیفه ای اخلاقی و سیاسی» خواند و اضافه کرد: «وظیفه‌ای اخلاقی است؛ بدین جهت که این عزیزان و نیز دیگر زندانیان سیاسی، بخاطرِ مبارزه برای آزادی و تامین حقوق شهروندی تک تک ما ایرانیان، گرفتارِ حبس خانگی و محرومیّت، و بسیاری دیگر، دربند و زندان اند. و وظیفۀ سیاسی است، زیرا رفع حبس خانگی این بزرگان و آزادی زندانیان سیاسی که همگی بی گناهند؛ نخستین گام و نشانه ای نمادین از باز شدن نسبی فضای سیاسی کشور است.»

بابک امیرخسروی در پایان تاکید کرد که «حتّی اگر شرایطی پیش بیاید که نامزد معتبر و مورد پذیرش عمومی اصلاح طلبان و نمایندگان جنبش سبز، در وضع کنونی، پا به میدان بگذارد، می باید رفع حبس خانگی این بزرگان و آزادی زندانیان سیاسی را در برنامۀ انتخاباتی خود قرار بدهد.»

 

نوشابه امیری:

آزادی رهبران جنبش سبز، پیش شرط حضور در انتخابات است

سخنران بعدی این نشست اعتراضی، نوشابه امیری، روزنامه نگار مقیم پاریس، سخنان خود را با یادکرد از روزنامه نگاران در بند شروع کرد. وی به فشارهای "وحشتناک"ی که علیه روزنامه نگاران زندانی در جریان است، اشاره نمود و خواستار اطلاع رسانی در مورد وضع آنان شد. او همچنین ابراز امیدواری کرد که «سیاسیون»، «روزنامه نگاران تحت فشار» را از یاد نبرند.

امیری جنبش سبز را «واقعیت جامعه ایران» و سربرکشیده از درون جامعه ارزیابی کرد و گفت: «سبزها حامل و مطالبه گر ارزش های دنیای مدرن بودند و هستند؛ ارزش ها و مطالباتی که بازگشت ناپذیر هستند.»

این روزنامه نگار، جنبش سبز را «میوه ی همه ی رنج های مردم ایران» توصیف کرد و افزود: سبزها، خواستی ساده اما پیچیده داشتند: «رای من کو؟»

وی افزود: «از دل این خواست بود که موسوی و کروبی نیز سر بر کشیدند. آنها نیامدند که سبزها، جنبش کنند. آنها محصول واقعی جنبش سبز بودند. و خوشبختانه با جنبش رشد کردند و همه از موسوی و کروبی به عنوان زبان و رهبران جنبش سخن می گویند.»

امیری همچنین تصریح کرد که «جمهوری اسلامی با حبس موسوی و کروبی و رهنورد، جنبش را در حبس نگه نداشته است.»

او در عین حال افزود که بین سرکوب و حصر رابطه وجود دارد، چنان که بازداشت روزنامه نگاران یعنی تلاش حکومت برای قطع کردن رابطه روزنامه نگاران با جامعه.

عضو سردبیری "روزآنلاین"، تاکید کرد که «وظیفه ی ماست که قبل از هر کاری به این فکر کنیم که چگونه رهبران در حصر جنبش را آزاد نماییم. کسی نمی تواند نامزد انتخابات ریاست جمهوری شود بدون توجه به وضع رهبران جنبش سبز. پیش شرط ما برای حضور در انتخابات، آزادی رهبران و زندانیان جنبش سبز است. همان شرط هایی که حتی آقای خاتمی نیز در سال 90 از آن سخن گفت.»

امیری در ادامه سخنان خود توصیه کرد که نیروهای پراکنده، گردهم آیند و مجتمع شوند و با عمل جمعی، بر رفع حصر تمرکز کنند. او همچنین افزود: شعار مهم «رای من کو؟» و مطالبه ی انتخابات آزاد، چنان فراگیر شده و مطالبه ی اقشار مهمی از جامعه ایران است که حالا در سطوح بالای نظام، و حتی توسط هاشمی رفسنجانی نیز مطرح می شود.

g3_0.jpg

محمد صادقی:

حاکمیت بذر ترس می‌کارد و برخی یأس سرمی‌دهند

محمد صادقی، عضو شورای مرکزی ادوار تحکیم وحدت، سخنران بعدی مراسم بود. وی در ابتدای سخن خود تصریح کرد: «در روزهایی که حاکمیت می خواهد بذر ترس بکارد، و برخی هم می خواهند بر نهال جنبش سبز "جغد یأس و انفعال" بنشانند، مقاومت رهبران و زندانیان جنبش سبز، قابل ستایش است.»

این فعال دانشجویی مهاجر با اشاره به اوضاع کنونی کشور، ادامه داد: «کسانی که دم از بصیرت می زدند و می خواستند غافلان را همساز کنند، امروز برای نزدیکترین و وفادارترین یاران خودشان نیز پاسخی ندارند.»

صادقی توضیح داد: «شرایط به گونه ای پیش رفته که حقانیت مطالبات جنبش سبز و دیدگاه های رهبران آن، بیش از پیش مشخص شده است.»

او با تاکید بر این نکته که «نباید محصور مناسبات تاریخی و اسیر تقویم زدگی شویم»، افزود: «اتفاقاتی که در سه سال اخیر رخ داده هر روزش یادآور ظلم و فشار و تهدید است. هر روز باید برای ما سالگرد اسیر شدن زندانیان و ستمی باشد که به خانواده های شهدا و آسیب دیدگان و زندانیان جنبش سبز رفته است.»

عضو ارشد ادوار تحکیم وحدت با تقدیر از تلاش روزنامه نگاران، افزود: «اگر صدایی بلند شده و حرکتی ماندگار مانده، بخش مهمی از آن مدیون تلاش اصحاب رسانه و کنشگران این عرصه است.»

صادقی در پایان سخنان خود با تجلیل از استقامت و ایستادگی خانواده رهبران جنبش سبز، افزود: «دختران مهندس موسوی و فرزند آقای کروبی با وجود تهدیدها و فشارهای گوناگون، از پیگیری حقوق والدین خود کنار نکشیده اند و پا پس نگذاشته اند؛ چیزی که با توجه به وضع استبداد و سرکوب در ایران امروز ستایش برانگیز است.»

 

تقی رحمانی:

رفع حصر رهبران جنبش سبز، تقویت جامعه مدنی است

تقی رحمانی، عضو شورای فعالان ملی ـ مذهبی که در حال حاضر مقیم فرانسه است، سخنران بعدی مراسم اعتراضی یک‌شنبه در پاریس بود. وی با تاکید بر این نکته که «رفع حصر آقایان موسوی و کروبی به تقویت جامعه مدنی در ایران کمک می کند»، افزود: «جنبش سبز بعد از بن بست اصلاحات در بالا، تبلور خواست مطالبه محور مردم بود.

رحمانی با اشاره به سرکوبی که مبتنی بر پول نفت متوجه جنبش سبز شد، گفت: «قشر متوسط تحت فشار و خشونت قرار گرفت که ممکن است آنها را برای مدتی نه چندان کوتاه از حضور فعال در جامعه مدنی منصرف کند.»

رحمانی شرایط کنونی ایران را «توفانی و بسیار حساس» توصیف کرد و گفت: «ایران دچار تلاطم غریبی شده است. و برون شد از این وضع، نیازمند عزم جدی و البته نقد گذشته است؛ نقد منصفانه رهبران جنبش سبز، نقد فعالان سیاسی، و حتی اقشار حامی جنبش سبز.»

به عقیده ی این فعال سیاسی: «وقتی جنبش سبز شکل گرفت، در مرحله ای، رهبران جنبش سبز از متحقق کردن خواسته های معترضان بازماندند؛ جنبش که طولانی شد، اقشار متوسط متاثر از سرکوب ها و دیگر عوامل، خسته شدند؛ کم طاقتی آنها، علاوه شد بر عدم پیوند خوردن جنبش با اقشار محروم.» و این همه، به باور رحمانی، سیر جنبش سبز را متاثر ساخت.

وی همچنین تاکید کرد که جنبش سبز بزرگترین بحران را در حاکمیت سیاسی ایجاد کرد.

رحمانی در بخش دیگری از صحبت های خود اظهار داشت: «مقاومت تنها برای پیشبرد جنبش و تحقق مطالبات کافی نیست؛ اگر به دنبال پیروزی هستیم باید راهبرد داشته باشیم.» او در همین راستا بر ضرورت تعامل نیروهای سیاسی و همفکری و همراهی آنان تاکید کرد. وی افزود: «برای رفع حصر رهبران جنبش، باید بتوانیم پیرامون خواسته های مشترک توافق کنیم.»

این فعال ملی ـ مذهبی مقیم پاریس اهمیت باز شدن حداقلی فضای سیاسی ایران را مورد تاکید قرار داد و گفت: «کسانی که سالهاست در خارج از ایران هستند و از شرایط خود خسته شده اند، باید بدانند که نیل به پیروزی نیازمند حداقل فضای باز است، و باید در گام نخست به حداقل ها نظر داشت.»

رحمانی در بخش دیگری از سخنان خود به بیانیه شماره 17 موسوی و بیانیه حقوق شهروندی کروبی اشاره کرد و حمایت آنان از حقوق اساسی و مدنی ایرانیان را با اهمیت دانست. وی افزود: «رهبران جنبش سبز فضا را برای کنش مدنی باز کردند. اگر قدر این را بدانیم، تلاش برای رفع حصر اهمیت مضاعف می یابد.»

او رفع حصر موسوی و کروبی و رهنورد را تلاشی مهم در کنار دیگر کنش های مدنی ارزیابی کرد و در عین حال افزود: «تا وقتی نتوانیم در مورد حداقل ها با یکدیگر توافق کنیم، ره به جایی نخواهیم برد. حاصل دعوای ستاره ها در آسمان می شود که برای زمین مردم روشنایی و نوری به همراه نخواهد داشت.»

وی در پایان سخنان خود بر «تلاش سیستماتیک و همگام برای آزادی رهبران جنبش سبز» تاکید کرد.

1_13.jpg

علی کشتگر:

اعتماد به رهبران، سرمایه بزرگ جنبش سبز است

علی کشتگر، فعال سیاسی چپ دیگر سخنران برنامه اعتراضی بود. او در ابتدای سخنان خود گفت: «دیکتاتورها می توانند بسیاری از خواسته های خود را متحقق کنند؛ آنها می توانند ادعا کنند که انتخابات آزاد برگزار کرده اند؛ بگویند برنده انتخابات هستند؛ مخالفان خود را بازداشت و در بند کنند؛ و برنامه های خود را با سرکوب و دروغ پیش برند؛ اما آنها در یک میدان عاجزند: آن جا که نمی توانند پیوندهای عاطفی و توام با اعتماد شهروندان و رهبران خود را قطع و مختل کنند.»

کشتگر تصریح کرد: «نقطه ضعف دیکتاتوری امروز ایران همین رشته پیوندهایی است که میان بخش بزرگی از جمعیت کشور و به خصوص طبقه متوسط شهری با رهبران و زندانیان جنبش سبز وجود دارد. آقای خامنه ای نمی تواند این را از بین ببرد، و همین، چشم اسفندیار خودکامگی است.»

این فعال سیاسی، اعتماد متقابل میان سبزها و رهبران جنبش سبز را ازجمله بزرگترین سرمایه های جنبش اعتراضی مردم ایران توصیف کرد. اعتمادی که به توصیف او: «از دل جنبش اعتراضی، و با همراهی موسوی و کروبی شکل گرفت.»

کشتگر تاکید کرد که «در متن همین جنبش اعتراضی بود که موسوی و کروبی نیز ارتقاء یافتند و گام به گام همراه با خواسته های مردم تغییرخواه، متحول شدند و پیش آمدند.»

وی با اشاره به مفاد بیانیه شماره 17 میرحسین موسوی، آن را شاهدی مهم از همسویی او با مطالبات جامعه مدنی ایران ارزیابی کرد.

این فعال سیاسی مستقل چپ همچنین در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به انتخابات ریاست جمهوری 92 تصریح کرد: «در صورتی می توان در انتخابات آتی شرکت کرد که حکومت نماینده سبزها را بپذیرد؛ نامزدی که آزادی موسوی و کروبی را در شعارهایش طرح کند و بر آزادی رسانه ها و احزاب و زندانیان سیاسی تاکید نماید.»

او افزود: «کسی می تواند نامزد سبزها باشد که حمایت رهبران در حبس را جلب کند.»

کشتگر همچنین تاکید کرد: «اگر رهبران جنبش سبز به حاشیه روند و شرکت در انتخابات به هر شکل و بدون قید و شرط مطرح شود، موضع اقتدارگرایان است که تقویت می شود.»

g6.jpg

عبدالکریم لاهیجی:

موسوی و کروبی و رهنورد در حصر نیستند، زندانی‌اند

دکتر عبدالکریم لاهیجی، نایب رییس فدراسیون بین المللی جوامع حقوق بشر، سخنران بعدی برنامه بود. وی واژه ی «حصر» را «یکی از نیرنگ های جمهوری اسلامی» توصیف کرد و گفت: «متاسفانه این نیرنگ موثر واقع شده؛ حصر با آیت الله منتظری هم شروع نشد؛ اما در حقوق این واژه معنایی ندارد.»

لاهیجی توضیح داد که در چهارچوب ضوابط علمی و حقوق بین الملل، آنچه بر سر رهبران جنبش سبز آمده، مصداق بارز «حبس خودسرانه» است. وی تصریح کرد: «موسوی و کروبی و رهنورد زندانی هستند؛ مثل بسیاری زندانیان دیگر.»

او با تاکید بر این نکته که در حوزه حقوق بشر، شهروند درجه یک و درجه دو وجود ندارد، افزود: «البته ما برای ایستادگی رهبران جنبش سبز در چند سال اخیر، احترام ویژه قائلیم.»

لاهیجی در بخش دیگری از سخنان خود به اهمیت محکوم کردن زندانی کردن خودسرانه ی رهبران جنبش سبز، توسط نهاد حقوق بشری سازمان ملل اشاره کرد و از این که این رویداد مهم، چنان که شایسته ی آن است در رسانه های سبز بازتاب نداشته، انتقاد نمود.

این فعال حقوق بشری مقیم فرانسه تصریح کرد: «در مناسبات جهانی باید بپذیریم که همراه و یار ما، فقط چند کشور عربی و مسلمان نیستند. باید بپذیریم و بدانیم که کشورهای غربی به دلیل اصول و پرنسیپ های خود نسبت به نقض حقوق بشر اعتراض می کنند.» او افزود: «باید از صدور رای محکومیت جمهوری اسلامی در مجمع عمومی سازمان ملل متحد، به دلیل نقض حقوق بشر استقبال کرد و در مورد آن تا حد ممکن، اطلاع رسانی نمود؛ باید از این مهم استقبال کرد که آزادی موسوی و کروبی و رهنورد به عنوان یکی از مفاد قطعنامه مزبور مورد تاکید قرار گرفته است.»

دکتر لاهیجی لزوم اطلاع رسانی در مورد این دست اخبار مهم را مورد تاکید قرار داد و گفت: «متاسفانه در حوزه ی بسیج توده، اقدام در خور توجهی صورت نگرفته است.» وی افزود: «این مبارزه در داخل کشور است که موجب فشار بین المللی می شود.»

لاهیجی همچنین اضافه کرد: «مبارزه سیاسی فقط شرکت در انتخابات نیست. مبارزه سیاسی بنگاه کارگشایی نیست. فعالان سیاسی بجای دغدغه ی قدرت، به دنبال مبارزه اجتماعی باشند.»

این حقوقدان با انتقاد شدید از صدور احکام سنگین زندان برای وکلا و روزنامه نگاران، به حکم شش سال زندان برای دکتر محمد سیف زاده اشاره کرد و گفت: «این برخوردهای غیرقانونی و احکام ناعادلانه در رژیم شاه هم وجود نداشت.» او افزود: «افرادی چون آقای خاتمی و آقای نوری و دیگر کسانی که حاشیه ای امن تر دارند، باید از این وضع انتقاد کنند.»

g1.jpg

احمد سلامتیان:

موسوی و کروبی برآمده از جنبش اجتماعی هستند

دکتر احمد سلامتیان، نماینده دور نخست مجلس و فعال سیاسی مقیم پاریس سخنران نخست بخش دوم برنامه بود. این فعال ملی ضمن تایید ملاحظات دکتر لاهیجی، گفت: « حصر در مفهوم حقوقی وجود ندارد.» وی افزود: «در حوزه حقوق بشر، ما از حق افراد دفاع می کنیم و کاری به شخص نداریم. متاسفانه انقلاب اسلامی و غلیان احساسات مترتب بر آن، این مهم را به حاشیه برد.»

سلامتیان افزود: «حتی کسی که مبارزه مسلحانه می کند باید از حقوق قانونی که برای او پیش بینی شده برخوردار شود. »

وی تاکید کرد: «آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد، سه قربانی شاخص بازداشت خودسرانه و غیرقانونی هستند.»

سلامتیان با یادکرد از دکتر سیف زاده، ملاحظات این وکیل زندانی را در مورد حقوق اساسی شهروندان و ازجمله حق اعتراض و تجمع بازخوانی کرد و گفت: «فراموش نکنیم حقوق فقط ابزار زورمندان نیست بلکه بازوی ضعفا نیز هست.»

وی تصریح کرد: «حکومتی که قوانین خودش را هم رعایت نمی کند، بیش از پیش ماهیت خود را برای افکار عمومی داخل و خارج آشکار می سازد.»

او همچنین مبارزه مدنی و شهروندی را مبارزه ای علنی و قانونی توصیف کرد و در ادامه افزود: «موسوی و کروبی برآمده از یک جنبش اجتماعی هستند که میلیون ها حامی دارد.» وی از «کیمیا»یی سخن گفت که فرد یا افرادی را در یک شرایط تاریخی به عنصری تاریخی تبدیل می کند. سلامتیان افزود: «موسوی و کروبی پس از انتخابات 22 خرداد 88 به نمایندگان برجسته یک جنبش اجتماعی بدل شدند.»

سلامتیان حبس خانگی رهبران جنبش سبز را تلاش غیرقانونی حکومت برای بقای اقتدارگرایانه خود و سرکوب مخالفان و منتقدان توصیف کرد و افزود: «اگر حکومت راست می گوید، رهبران جنبش سبز را محاکمه کند. به موجب کدام قانون، آنها را بازداشت کرده؟ آنها در کدام دادگاه محکوم شده اند؟»

او تصریح کرد: «مسئله اساسی و اصلی ما این است که اهمیت حقوقی این برخورد غیرقانونی حکومت را که تلاش می کند با گروگانگیری رهبران جنبش سبز، جنبش اجتماعی را زمین گیر کند، توضیح دهیم.»

دکتر سلامتیان در پایان سخنان خود بر لزوم مبارزه اجتماعی تدریجی، مسالمت آمیز و قانونی، و نیز اهمیت دفاع از حقوق قانونی و انسانی رهبران جنبش سبز تاکید کرد.

g5.jpg

بیژن حکمت:

مبارزه برای آزادی رهبران، تلاش برای تداوم جنبش سبز است

بیژن حکمت، عضو سازمان جمهوری خواهان ایران، سخنران دیگر نشست اعتراضی پاریس، با تفکیک نهادهای جامعه مدنی و سازمان های سیاسی، گفت: سازمان های سیاسی از جنس دولت هستند و راه حل های خود را مطرح می کنند و نگاهی سیاسی دارند.»

حکمت افزود: «مبارزه برای رفع حبس رهبران جنبش سبز تنها حرکتی در چهارچوب حقوق بشر و در اعتراض به آدم ربایی نیست؛ بلکه هم زمان مبارزه ای برای تداوم جنبش سبز است.»

وی جنبش سبز را جنبشی اجتماعی توصیف کرد که «ایستادگی آقایان موسوی و کروبی در برابر فرامین ولی مطلقه فقیه، فرصت برور آن را فراهم ساخت.» او تصریح کرد که «جنبش سبز جنبشی برای احقاق حقوق ملت ایران بود و تمام منتقدان و مخالفان وضع موجود را گردهم و کنار یکدیگر جمع کرد.»

به باور حکمت، این وضع در دیدگاه های موسوی هم بازتاب یافت. او به «تفسیر موسع» موسوی از قانون اساسی و سپس وعده ی او برای تغییر و تلاش برای برگزاری انتخابات آزاد و نیز امکان تحول و تغییر اشاره کرد که در منشور جنبش سبز نیز به تایید موسوی و کروبی رسید.

حکمت تصریح کرد که رقابت دیدگاه های گوناگون، نباید مانع همکاری عملی آنان و همراهی آنها با جنبش سبز شود. وی در پایان سخنان خود لزوم وحدت عمل برای آزادی رهبران و زندانیان جنبش سبز را مورد تاکید قرار داد.

 

پروین بختیارنژاد:

به شکل‌های محدودی از اعتراض بسنده نکنیم

پروین بختیارنژاد، فعال ملی ـ مذهبی دیگر سخنران برنامه بود که ضمن تجلیل از ایستادگی رهبران جنبش سبز، گفت: «ما هنوز از تمام ظرفیت های قانونی و بین المللی موجود برای کمک به رفع حبس آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد، استفاده نکرده ایم.»

بختیارنژاد لزوم توافق در مورد روش ها و هماهنگی برای نیل به اهداف مشترک را مورد اشاره قرار داد.

او همچنین با اشاره به شرایط مشقت باری که متوجه مردم ایران شده، لزوم وحد عمل و جمع شدن اپوزیسیون حول یک محور مشترک را در وضع بحرانی ایران امروز، ضروری توصیف کرد.

این فعال حقوق زنان، «انتخابات آزاد» را محور مهمی برای فعالیت مشترک خواند.

بختیارنژاد همچنین به امکان ارتباط فعالان سیاسی خارج و داخل کشور به لطف تکنولوژی ارتباطات اشاره کرد و گفت: «می توان شعار انتخابات آزاد را به عنوان مطالبه ای مهم، عمده و مطرح کرد.»

وی در بخش دیگری از سخنان خود گفت: «اگر فعالان سیاسی فقط به یک مدل بازی سیاسی رو آورند، باخت های پی در پی، محتمل است. عرصه سیاست، عرصه بازی های متنوع است. صرف برگزاری جلسه اعتراضی یا صدور بیانیه، کافی نیست. باید روش ها و بازی های گوناگونی را برای پیگیری مطالبات خود مورد توجه قرار دهیم.»

 

مهدی فتاپور:

تلاش برای آزادی رهبران، مبارزه ای مدنی و سیاسی است

مهدی فتاپور از اعضای فداییان خلق (اکثریت) در سخنان کوتاهی تاکید کرد: «مسئله آقایان موسوی و کروبی در عین حال که در چهارچوب کلی زندانیان سیاسی قابل بررسی و پیگیری است، اما در عین حال ویژگی خاص خود را دارد. هر کدام از زندانیان سیاسی، ویژگی خود را دارند؛ از نسرین ستوده تا تاج زاده، و از بهاره هدایت تا عبدالله مومنی؛ اما موسوی و کروبی نمادهای یک جنبش اجتماعی هستند.»

این عضو اتحاد جمهوری خواهان ایران افزود: «حصر موسوی و کروبی حصر رای میلیون ها شهروند (به گزارش خود رژیم، دست کم 14 میلیون نفر) است. حبس آنها، حبس مشارکت بخش عمده ای از شهروندان در روند تصمیم گیری و تحولات اجتماعی است. حبس آنها، حبس مطالبات مدنی و اساسی ایرانیان است.»

فتاپور «اولین گام تغییر برای فراهم آمدن مشارکت سیاسی» را آزادی رهبران جنبش سبز دانست و مبارزه با حبس موسوی، کروبی و رهنورد را برای تحولات اجتماعی آتی ایران واجد اهمیت ویژه توصیف کرد. به باور او، آزادی رهبران جنبش سبز «هم مقدمه تحول اجتماعی است و هم محصول تعادل نیروهای اجتماعی.»

او همچنین اضافه کرد: «چه کسانی که تغییر در جامعه را تعقیب می کنند، و چه کسانی که ادامه ی روند موجود را برای ایران پرمخاطره می دانند، باید در گام نخست بر نقش ویژه مبارزه با حبس رهبران جنبش سبز تمرکز کنند.»

فتاپور تاکید کرد: « تلاش برای پایان دادن به این حبس، هم مبارزه مدنی است و هم مبارزه سیاسی.»

 

اردشیر امیرارجمند:

گام نخست تغییر، آزادی رهبران جنبش سبز است

دکتر اردشیر امیرارجمند، سخنگوی شورای هماهنگی راه سبز امید، آخرین سخنران گردهم آیی اعتراضی پاریس بود. مشاور ارشد میرحسین موسوی در ابتدای سخنان خود با اشاره به منتفی شدن سفر دکتر تقی کروبی، فرزند مهدی کروبی (به دلیل عدم صدور ویزا) به پاریس، تاکید کرد که وی ملاحظات تقی کروبی را نیز بیان می کند.

امیرارجمند با اشاره به بنا نهاده شدن «شورای هماهنگی راه سبز امید» توسط آقایان موسوی و کروبی، پیش از به حبس رفتن، تاکید کرد که یکی از اهداف شورای هماهنگی، تلاش برای آزادی رهبران جنبش سبز است.

وی در ادامه گفت: «وقتی جنبش سبز شکل گرفت، حکومت تصور می کرد که می تواند با سرکوب مهندسی شده و با استفاده از تجربه ی حکومت های غیردموکراتیک، جنبش را خاموش کند و بدان پایان دهد و نیازی به بازداشت رهبران نباشد. اما وقتی اعتراض ها دو سال به طول انجامید، و وقتی متعاقب شکل گیری بهار عربی، و در پی فراخوان قانونی موسوی و کروبی، فقط در تهران، یک میلیون نفر به خیابان ها آمدند و در شهرهای دیگر کشور نیز اعتراض مشابهی شکل گرفت، مبادرت به زندانی کردن آنان کرد.»

امیرارجمند تصریح کرد: «رهبران جنبش سبز در حالی زندانی شدند که حتی حقوقی کمتر از دیگر زندانیان داشتند و دارند.»

این دانش آموخته حقوق، توضیح داد که «مجازات بدل از حبس» باید بعد از محاکمه ای قانونی صورت گیرد، «اما هیچ تفهیم اتهامی صورت نگرفت و فرآیند قضایی در حبس آنها طی نشد.»

دکتر امیرارجمند افزود: «اینک دو سال از بازداشت غیرقانونی رهبران جنبش سبز سپری شده اما این جداسازی نه تنها جایگاه اجتماعی و موقعیت آقایان کروبی و موسوی را تضعیف نکرده بلکه بر عزت و محبوبیت و منزلت اجتماعی آنها افزوده است.»

وی همچنین اضافه کرد: «درست است که جدا کردن آنان از جامعه، آنها را از همراهی با سبزها، و سبزها را از داشتن آنها در کنار خود، محروم کرده، اما مطالبات جنبش سبز پا برجاست و جنبش در متن جامعه، به حرکت خود ادامه داده و حتی در حاکمیت نفوذ کرده و منتقدانی جدی در ساختار سیاسی قدرت بوجود آورده است.»

سخنگوی شورای هماهنگی راه سبز امید، ادامه داد: «چرا فرزندان رهبران جنبش سبز را پیوسته احضار و تهدید می کنند؟ چون حتی از خبررسانی در مورد آنها هم در هراس‌اند. چون "سلام" فرستادن موسوی، و ابراز "پایداری" کروبی هم برای حاکمان اقتدارگرا، ترس آفرین است. می ترسند که کوچکترین پیامی از سوی آنان در ماه های مانده تا انتخابات، رهنمودی در بر داشته باشد و باعث بسیج اجتماعی شود.»

امیرارجمند نتیجه گرفت که «جنبش سبز زنده است؛ با وجود تمام توانایی هایی که حکومت داشته و با وجود تمام ضعف هایی که ما داشته ایم، جنبش سبز ادامه یافته و جاری است.»

وی در بخش دیگری از سخنان خود به مواضع حقوق بشری موسوی و کروبی و دفاع آنان از حقوق اساسی و مدنی تمام ایرانیان، صرف نظر از جنس و مذهب و آیین و زبان و قوم اشاره کرد و پایمردی و صداقت آنان را در همراهی با مطالبات ایرانیان و دفاع از حقوق شهروندی آنها، از عوامل مهم محبوبیت آنان در جامعه و اعتماد بخش مهمی از جامعه ایران به ایشان دانست.

امیرارجمند در ادامه صحبت خود، آزادی موسوی و کروبی و رهنورد را نشانه ی مهمی از تغییر شرایط کشور دانست و افزود: «آزادی رهبران جنبش سبز به جهت حقوق بشری مهم است اما در سپهر سیاست ایران نیز اهمیت خود را دارد. یعنی اگر آقای خامنه ای تصمیم بگیرد شرایط را عوض کند، اولین قدم آزادی موسوی و کروبی و رهنورد است؛ و اگر این کار را نکند، یعنی اراده ای برای تغییر اوضاع اسف بار کنونی ندارد.»

او همچنین تاکید کرد: «ما نیز مجبوریم تمام همت خود را در داخل کشور و در سطح بین المللی به کار بندیم که این تغییر، و آزادی رهبران جنبش سبز، رخ دهد.»

امیرارجمند با اشاره به تلاش رسانه های اقتدارگرا برای «شیطانی» کردن روابط و تلاش هایی که در خارج از ایران صورت می، گیرد، گفت: «خطوط قرمز ما در شورای هماهنگی راه سبز امید مشخص است. ما از همکاری با دیگر فعالان سیاسی در چهارچوبی که منشور راه سبز امید مشخص کرده، ابایی نداریم. ایران برای تمام ایرانیان است. در حوزه روابط بین الملل نیز ما بر مبنای منشور مورد تایید رهبران جنبش سبز، می کوشیم صدای مظلومیت و مطالبات انسانی و قانونی شهروندان ایران را به گوش جهانیان برسانیم. در این راه نه تنها با سازمان ملل متحد در رابطه ایم، و به آقای احمد شهید مستندات و گزارش های خود را ارائه می دهیم، بلکه با جامعه مدنی جهانی، احزاب و نمایندگان پارلمان ها در رابطه هستیم و خواهیم بود.»

وی با اشاره به این نکته که «بحث های فرسایشی و فاقد اولویت، مانع از اقدام های اساسی می شود» افزود: «گام نخست و نشانه ی مهم تغییر اوضاع در ایران، آزادی رهبران جنبش سبز است.»

امیراجمند به اهمیت برگزاری انتخابات آزاد، سالم و منصفانه، متعاقب آزادی موسوی و کروبی اشاره کرد و افزود: «انتخابات حق ماست؛ ما می خواهیم در انتخابات شرکت کنیم، اما انتخاباتی که واجد معنا باشد و سلامت آن تضمین شده؛ انتخاباتی که احزاب و رسانه ها و کنشگران مدنی بتوانند با امنیت و آزادی در آن فعال باشند.»

g4.jpg

قابل اشاره است که در مراسم دیروز پاریس، ده‌ها فعال سیاسی، روزنامه نگار و کنشگر مدنی حضور داشتند؛ مهدی ممکن، علی مزروعی، حسن شریعتمداری، مریم سطوت، جمشید اسدی، حسن فرشتیان، فرنگیس حبیبی، رضا علیجانی، محمد صادقی، مسطوره احمدزاده، هوشنگ اسدی، اسماعیل ختایی، بهمن امینی، علی سرداری، سراج الدین میردامادی، حمزه غالبی، عبدالرضا تاجیک، روح الله زم، سیدکوهزاد اسماعیلی، یاسر معصومی، روح الله شهسوار، مجتبی نجفی، شهاب عموپور، علی فاتحی، محمدرضا کلانی، و رضا جعفریان ازجمله حاضران در جلسه بودند.

 

 

 


 
 

Things you can do from here: